Misschien een vriendinnetje

Hoi hoi allemaal,

Ik weet het, ik heb al veel te lang niets van mij laten horen, maar dat is echt niet mijn schuld. Mijn alpha's hebben mij de afgelopen niet eens op snuffelafstand van die leptop gelaten. Iedere avond zaten ze achter dat gekke ding en iedere keer als ik ook maar in de buurt kwam, werd ik al weggestuurd.

En nu krijg ik eens de kans om weer eens wat van mij te laten horen, maar nu ga ik het nog niet eens over de afgelopen maanden hebben. Dat zal ik zeker binnenkort doen. Eerst wil ik wat anders kwijt. Iets wat mijn alpha's mij vanavond verteld hebben.

Meneer alpha had het gisteravond al met mevrouw alpha over een 'Saarloos', ik begreep er weinig van, ik had zelfs geen flauw idee wat dat was (zou ik het misschien kunnen eten?). Ze hadden het over opvangen en over 'asiel' (en weer vroeg ik mij af wat dat nu weer was. Ik moet blijkbaar toch nog erg veel leren).

Vanavond was ik het zat. De hele dag hebben ze het over 'Saarloos' gehad en ik wilde toch echt wel eens weten wat het was en wat er speelde. Ik heb ze neergezet en antwoorden geeist. Ik ben heel blij dat ik dit heb gedaan want het blijkt dat ik er waarschijnlijk een (tijdelijk) speelvriendinnetje bij krijg. 'Saarloos' betekent namelijk een ander soort wolfhond (een beetje zoals ik, maar dan niet Tsjechisch maar Nederlands) en ze komt misschien binnenkort een tijdje bij ons wonen omdat haar eigen alpha niet goed meer voor haar kan zorgen. Haar alpha is namelijk ziek.

Haar huidige alpha is ook al een hele tijd op zoek naar een nieuw baasje, maar tot nu toe had niemand zich aangeboden. Nu is haar alpha al zo ver dat ze er zelfs al over zat te denken om haar maar naar het asiel (begreep ik ook later dat dit een opvanghuis voor dieren is die niet meer bij hun alpha's kunnen, mogen of willen wonen... de gedachte alleen al... brrrrr) te brengen. Toen heeft meneer alpha meteen een berichtje gestuurd want hij wil natuurlijk absoluut niet dat er een hond in het asiel terecht komt (en terecht). Uiteraard was mevrouw alpha het volledig met hem eens en hebben ze vanavond met de alpha van het hondje gebeld en nu gaan we zaterdagochtend met zijn allen kennis maken met hopelijk mijn nieuwe speelkameraadje. Als dat allemaal goed gaat, komt ze zelfs misschien over een paar weekjes al bij ons in huis.

Mijn alpha's hebben wel heel duidelijk gemaakt dat ze waarschijnlijk maar tijdelijk bij ons zal wonen omdat ze waarschijnlijk naar een huis zal gaan waar zij de aandacht niet zal hoeven delen tussen haar en mij, maar ja... dat zeggen ze nu. Als ze net zo lief en speels is als ik nu hoop (en ik heb foto's gezien en ze ziet er heel lief uit) dan ga ik gewoon alles op alles zetten om haar bij mij te houden. Het lijkt me zo leuk om een viervoetig vriendinnetje te hebben. Daryn is natuurlijk nog steeds mijn beste vriendje, maar die moet bijna iedere dag naar school en dan ben ik bijna alleen. Als dat andere hondje nu hier is, kan ik daarmee spelen tot Daryn thuis komt en ook als Daryn 's avonds naar bed is.

Als mijn alpha's mij de kans geven (of zal ik weer eens bitchy gaan grommen als het me niet lukt? ;-) ) dan zal ik proberen om heel snel te laten horen hoe het is afgelopen.

Liefs,
Katey

Over versierde bomen en ingepakte koffers

Hoi hoi,

Het lijkt wel alsof ik alleen iets te vertellen heb als ik weer eens iets vreemds meemaak of opmerk en zo ook nu weer. Ik weet het, ik ben nog erg jong en alles is nog helemaal nieuw voor me maar er is mij weer iets opgevallen dat ik niet helemaal snap.

Sinds een week of 2 zie ik overal bomen bij mensen in huis. Nu is me al eerder opgevallen dat veel mensen graag wat struikjes in een potje doen en die ergens neerzetten (waar ik niet eens aan mag zitten... waarom zet je ze dan neer?) maar ineens staan er in de kamers overal bomen! En veel vreemder; die dingen worden versierd met gekleurde balletjes en touwtjes en koekjes, en je raadt het al.... ik mag er WEER niet aankomen!!

Maar als je er nu speelgoed in hangt, dan vragen ze er toch om? Daar moet je als pup toch op af? Daar hangt het toch voor, lijkt mij? Een boom hoort zowieso al aan gesnuffeld te worden en eventueel gemarkeerd te worden.

En dan verder. Bijna dagelijks komt mevrouw alpha nu thuis met tassen waar de lekkerste geuren uit komen en uiteraard mag ik weer nergens mijn neus in steken. Het gaat allemaal direct die koude kast in zonder dat ze mij ook maar een kans geven om erachter te komen of ik het ook misschien niet lekker zou kunnen vinden. Gelukkig is mijn neus goed genoeg om vis te kunnen ruiken en lekkere stukjes vlees en nog veel meer lekkers. Het zal wel te maken hebben met die bomen maar waarom ik dat denk, weet ik nog niet. Dat gevoel heb ik gewoon.

Ook is mij iets heeeeel anders opgevallen. Mevrouw alpha is al een paar dagen hard bezig met die stofjes die ze altijd aan hebben (volgens mij noemen de mensen dat 'kleren'). Die stopt ze dan in een machine en komen er later weer heerlijk ruikend uit. Nu doet mevrouw alpha dit wel vaker, maar nu doet ze het wel erg veel. Ze neemt ze ook niet allemaal mee naar boven, maar stopt ze hier in een grote bak die ze 'koffer' noemen. Ook hoor ik ze allemaal steeds weer praten over dat witte goedje van een maandje geleden (weet je nog? 'sneeuw'?) en dat ze benieuwd zijn hoe ik dat zou vinden.

Enneh... wat is in hemelsnaam Nalaenbobbie? Daar hoor ik ze ook constant over praten en dat ik ze 'eindelijk ga ontmoeten'? Zijn dat mensen? of ook hondjes? En zou dat met die koffers en die sneeuw te maken hebben? Laat ik het zo zeggen; ik hoop het wel want ik word helemaal zenuwachtig van al die nieuwsgierigheid. En ik ben gelukkig niet de enige, want mini-alpha is net zo zenuwachtig als ik.

Nou, ik ben mijn ei weer even kwijt. Zodra ik alle antwoorden heb op mijn nieuwsgierigheden, laat ik het jullie gelijk weten.

liefs,
Katey

Dat heb ik weer...

Afgelopen donderdag moest ik met meneer alpha mee in de auto naar de dierenarts. Ik dacht dat ik weer zo'n pilletje zou krijgen, dus ik ging braaf mee. Ik had ze al vaker gehad, dus dat was geen probleem voor mij. Bij aankomst gingen we alleen eerst even wachten. Dat snapte ik dus niet want vorige keren kregen we altijd meteen het pilletje mee nadat ik op die gekke koude plank was gaan staan (en dan riepen ze altijd heel trots hoeveel kilo ik op dat moment woog, zouden ze dat allemaal van dat gekke koude plankje krijgen? ik snap er in ieder geval nog steeds niets van) en mochten we daarna weer gaan. Na een paar minuutjes wachten, hoorde ik ineens iemand mijn naam roepen en zei meneer alpha dat we naar die meneer toe moesten gaan. Ik mocht toen op de tafel gaan staan (ook weer zoiets geks... thuis mag ik dat absoluut NOOIT, als ik het eens probeer, word ik er altijd meteen afgetrokken alsof ik heel stout ben geweest. Hier MOEST ik er zelfs bovenop gaan staan).

Eerst begonnen ze te praten over mijn gewicht. De dokter vond mij blijkbaar te licht (dat zeg je toch niet tegen een dame? En sinds wanneer is het slecht als een dame een mooi slank figuurtje heeft?) en vindt dat ik veel meer eten moet krijgen (kijk daar ben ik het nu wel mee eens). Hij zei dat ik een hele snelle stofwisseling heb en dat ik zelfs dubbelzoveel eten zou moeten krijgen (dubbelzoveel, now we're talking) Ik zag meneer alpha erg bedenkelijk kijken, maar hij zei er verder niet veel over. (maar daar later meer over)

Daarna draaide de dokter zich om en zag ik hem ineens met een glimmend dun stokje aankomen. Dat stokje ken ik nog van toen ik nog bij mijn vorige alpha woonde en wist dat het helemaal niet eng was, dus ging ik braaf zitten. Ik vond alleen wel dat hij voor mij alleen heel veel van die potjes had staan.

Zoals verwacht duwde hij het stokje in mijn vel en ik dacht dat het nu wel klaar was. Maar toen vulde hij het stokje nog een keer met een van die potjes die naast hem stond en kwam hij weer op mij af. Dat snapte ik even niet, ik had dat stokje toch al naar binnen gehad? Dadelijk vergist hij zich en krijg ik hetzelfde spul weer naar binnen. Van meneer alpha begreep ik dat ik toch echt nog niet weg mocht en ik zag hoe de dokter voor de tweede keer dat stokje in mijn vel stak.

Dat voelde naderhand toch niet zo leuk meer. Ik voelde me helemaal niet lekker worden. Nu begrijp ik waarom al die andere hondjes maar zenuwachtig om zich heen keken en die poesjes helemaal niet lief tegen mij deden. Als zij iedere keer ook meerdere stokjes in hun vel gestoken krijgen, zou ik ook niet vrolijk worden van zo'n dokter.

Gelukkig tilde meneer alpha me nu eindelijk van de tafel en gingen we dat kamertje uit. Meneer alpha ging nu eindelijk de pilletjes ophalen waar ik van had gedacht dat we voor kwamen. Maar toen gebeurde het. Ineens begon alles om me heen te draaien en toen werd alles zwart. Toen ik mijn oogjes weer open deed, lag ik ineens op de grond (wanneer was dat gebeurd?) en stond meneer alpha heel bezorgd naar mij te kijken. Ook kwam die dokter weer naar mij toe en nam zelfs een andere dokter mee. Ik moest weer dat kamertje in (als ik nu maar geen nieuwe stokjes naar binnen krijg) en de twee dokters gingen mij onderzoeken. Ze wilden zelfs bijna dat ik een nachtje bij hun bleef. Nou mooi dat ik dat niet zou toestaan. Gelukkig vond meneer alpha precies hetzelfde en heeft hij ervoor gezorgd dat ik niet achter hoefde te blijven. Na een hele lange tijd voelde ik mij gelukkig wel weer wat beter en mochten we weer naar huis toe.

Daar waren mevrouw alpha en mini-alpha ook heel bezorgd en kreeg ik allemaal knuffels van ze en later op de avond zelfs het allergrootste bot dat ik ooit heb gezien (oke, nu ben ik pas 3 maandjes oud, dus weet ik nu nog niet of er nog grotere botjes zijn, maar deze was echt heeeeeeeeel groot).

Later op de avond hoorde ik meneer en mevrouw alpha praten over Liesbeth (je weet wel, mijn eerste alpha, waar ook mijn mama woont) en weer over mijn gewicht (blijkbaar is het toch wel belangrijk dan). Blijkbaar was Liesbeth het met meneer alpha eens dat ik helemaal niet te zwaar weeg (dank u zeer), maar dat ik wel wat meer mag eten eventueel (nogmaals mijn grote dank). Ik schijn een bijzonder hondje te zijn (mijn hele ras zelfs) en daardoor gelden niet alle 'standaard' regels zoals die voor alle 'normale' hondjes gelden. meneer en mevrouw alpha hebben mij beloofd dat ze na een doktersbezoek altijd eventjes aan Liesbeth zullen vragen of dat wat de dokter zei ook echt goed is voor mij. Wat zijn mijn alpha's toch lief he?

De dagen na die vervelende stokjes ben ik toch wel ziek geweest. Ik had heeeeele dunne poep (ik dacht zelfs even dat ik zat te plassen) en moest zelfs overgeven. Gelukkig zijn al mijn alpha's echt heel lief en kreeg ik allemaal lekkere nieuwe dingen en hebben ze heel veel met mij geknuffeld (nog meer dan normaal en normaal doen ze het al zo veel...). Ik zou bijna willen dat ik binnenkort nog meer stokjes in mijn vel zou krijgen, hihi

liefs,

Katey

Vreemd wit goedje

Wat ik vandaag weer heb meegemaakt. De hele dag al was iedereen in huis helemaal opgetogen want het zou gaan 'sneeven' (wat dat ook moge zijn). Ze bleven maar naar buiten kijken en alpha-meneer zat weer de hele tijd achter die 'leptop' en zei steeds 'het duurt nu niet lang meer'. Blijkbaar kon hij aan dat ding zien dat er ieder moment iets ging gebeuren, ik wou alleen dat ik begreep wat dat dan ook was. dat is nu nog het nadeel, ik ben echt nog te jong om te begrijpen waarom iedereen zo enthousiast was en wat die 'sneev' dan ook zijn mocht. Ik besloot in ieder geval dat ik dat maar moest onthouden want het zal zeker nog vaker voorkomen in mijn toekomst.

Ineens stonden ze allemaal naar buiten te kijken. Het zag er aardig koud uit, dus ik begreep nog steeds niet waar die opwinding vandaan kwam. Tot ik ineens zag dat er een vreemd wit goedje uit de lucht kwam zetten... Het leek een beetje op wat ze hier 'regen' noemen, maar 'regen' is niet wit, dat is gewoon water dat vervelend nat is als je erdoorheen moet lopen (sorry hoor, maar ik vind dat dus echt helemaal niets. gelukkig vinden mijn alpha's het ook niets, maar waarom slepen ze me dan toch tegen bedtijd naar buiten door dat verrekte natte spul terwijl ik gewoon lekker naar mijn bedje wil?)

Mini-alpha ging zelfs voor het raam zitten om naar dat witte goedje te gaan zitten kijken!

Normaal staat er maar 1 alpha op om met mij te gaan wandelen, maar blijkbaar was dat witte goedje zo bijzonder dat ze allemaal opstonden, jassen aantrokken en mij riepen om te gaan plassen.

Mag ik nu even heel eerlijk zijn? Toen ze de deur opendeden en mij verzochten om naar buiten te gaan, heb ik toch echt wel ruim een minuut nagedacht of ik mijn pootjes daar wel in wilde zetten en daar doorheen wilde wandelen. Niet alleen was het toch wel ernstig koud buiten, maar dat witte goedje zag er ook nog eens nog veeeel kouder uit! Wat bezielt een mens om daar vrolijk doorheen te wandelen alsof het het lekkerste eten is dat je kan verzinnen? (kun jij je iets mooiers bedenken?)

De eerste stapjes vond ik ook echt veel te koud. ik vond het maar niets en wilde ook linea recta weer terug naar binnen, maar ik wilde mijn alpha's niet volledig teleurstellen. Ze hadden hier allemaal blijkbaar erg naar uitgekeken (ze liepen zelfs weer met die fototoestellen!!) dus ik volgde maar.

Na een klein stukje probeerde ik mij in te leven in de mens en probeerde te zien zoals een mens zou zien en waarom zij nou dit vreemde goedje zo geweldig vonden en dat had ik veel eerder moeten doen. Oke, het was veeeeeeel te koud voor mijn doen, maar wel ontzettend leuk. Het was net water maar dan verpakt als speelgoed. Je kon erin happen en zo en mini-alpha maakte er steeds balletjes van en ging ermee gooien. Nu begreep ik ook pas waarom ze hun fototoestellen hadden meegenomen want dit moment moest echt vastgelegd worden. Dit spul is fantastisch (alleen jammer dat het zo verrekte koud bleef...)! Van mij mag het hier iedere dag sneeven (sneeven, sneewen, snieuwen... ik versta het nog steeds niet helemaal, maar zo klinkt het in ieder geval).

Zodat jullie allemaal kunnen zien wat dit goedje nu inhoudt, heb ik mijn alpha's gevraagd om bij mijn verslag een paar van die foto's te plaatsen.

liefs,
Katey

Ik mag niet meer op de bank

De afgelopen week is er echt heeeeeel veel gebeurd en ik snap het allemaal nog steeds niet helemaal.
Het begon allemaal met de mevrouw die niet altijd even lief voor mij was in mijn ogen. Ze wilde steeds dingetjes van mij afpakken of me een nieuwe regel probeerde op te leggen, maar ik was het daar dus echt niet helemaal mee eens. Oke, we noemen haar altijd alpha, maar dat betekend niet dat ik daar echt ie-de-re keer naar moet luisteren... toch? Ik liet haar dit dus weten dat ik ook wel een eigen willetje heb en toen werd ook ineens de meneer-alpha boos op mij!

Maar... sorry hoor, ze probeerde wat van mij af te pakken... dat pikte ik gewoon even niet, dat hoeft toch ook niet perse? We hebben toen een lang 'gesprek' hierover gehad en hebben er alletwee een aantal blauwe plekken aan over gehouden, maar ik denk dat we een akkoord hebben bereikt; zij zal niet meer proberen iets van mij af te pakken en ik zal proberen niet meer terug te bijten.

Gelukkig was het de volgende dag weer helemaal goed, ze namen me mee naar heel veel zand en water, die mensen hebben er zelfs een woord voor uitgevonden; strand. Wat een boffer was dat zeg. Ik mocht gewoon overal waar ik wilde een plas doen en er waren echt heel veel andere hondjes waar ik mee kon spelen. Het allermooiste vond ik nog wel dat ik zonder riem rond mocht lopen! thuis kan dit namelijk niet altijd omdat er een 'weg' in de buurt ligt 'waar auto's rijden' (dat zijn die herrie-machines die heel snel voorbij rennen) maar hier was dat niet zo. Ik mocht gaan en staan waar ik wilde, zolang ik maar in het zicht bleef.

Jammergenoeg probeerde het vrouwtje 's avonds weer iets van mij af te pakken. volgens het vrouwtje was dit 'niet van mij' dus moest ik het maar los laten. Weer was ik het niet met haar eens en liet ik het weer even duidelijk merken. Maar nu liet ze toch wel erg merken dat ze daar niet van gediend was en meneer-alpha ook niet. Meneer-alpha hield zich wel wat op de achtergrond maar mevrouw gaf mij veel bevelen dat ik heel erg stout was. Daarna ging meneer-alpha heel dicht naast haar zitten en behandelde haar als mevrouw-alpha. Volgens mij is zij dit dan ook wel. Ik vertrouw het nog niet helemaal honderd procent, maar ik ga het wel tot de bodem uitzoeken. Als dit namelijk wel zo is, heb ik geen keus en zal ik mij neer moeten leggen bij hun wensen.

Begrijp me nu niet verkeerd, mevrouw is echt wel heel lief hoor. Ze laat me heel vaak plassen en geeft me dat lekkere eten en extraatjes en zo, maar ik zie haar nog niet volledig als alpha over mij. Toch denk ik dat ik mij daar bij neer zal moeten leggen. Ze heeft toch wel erg veel binding met meneer-alpha. Maar ze is zo lief... veel te lief om een echte alpha te zijn... ik zal het goed gaan observeren en jullie allemaal op de hoogte houden.

Het enige waar ik het dus echt niet mee eens ben is dat sinds ik dus heb kennisgegeven dat ik mevrouw nog niet echt als alpha beschouw is dat ik ineens niet meer op de bank mag!! Normaal mocht ik altijd op de bank liggen 's avonds maar sinds ik mijzelf als alpha kandidaat heb opgesteld, mag het ineens niet meer. Het lag daar zo lekker joh dus ik moet echt gaan zorgen dat ik daar weer terug kan komen.

Even heel iets anders. Ik ben er vandeweek achter gekomen om uit mijn bench te breken. Heel simpel; gewoon heeeeel hard tegen de opening duwen en dan gaat uiteindelijk het deurtje vanzelf open. Je had de gezichten van iedereen moeten zien. Zeker van mevrouw die me in de middag uit kwam laten. Die zag gewoon helemaal bleek. Ze had het maar constant over 'glas', terwijl ik haar trots wilde laten zien dat het me eindelijk gelukt was om zelf uit de bench te komen. Ze moest wel lachen en werd niet boos op mij maar ik vond het toch vreemd dat ik direct in de tuin werd losgelaten toen ze dat 'glas' zag liggen. Toen ik eindelijk weer binnen mocht was dat spul gelukkig helemaal opgeruimd en had ze eindelijk volledige aandacht voor mij en mijn verhaal. Ik heb dus nu zo het vreemde vermoeden dat dat 'glas' geen leuk goedje is.
De volgende dag had meneer-alpha alleen mijn bench weer zo aangepast dat ik er niet meer uit kon breken. om een of andere vreemde reden denk ik dus niet dat mevrouw hier iets mee te maken heeft gehad. Misschien dat ze samen iets hebben besloten maar ik weet zeker dat zij het niet alleen heeft beslist.

Zoals jullie merken; het is een enerverend weekje geweest. Aan de ene kant probeer ik echt de mevrouw als alpha te accepteren maar aan de andere kant kijk ik liever eerst nog even de kat uit de boom om zeker te weten dat ik geen fout maak. Zoals ik al zei, ze is echt heel lief, maar als ze over mij de alpha wil spelen, zal ze toch echt wat harder moeten worden. Ze is op de goede weg, nu maar even zien hoe ze dit volhoudt (wat? waarom verdenkt iedereen mij nu weer meteen van kattekwaad ;-))

liefs,
Katey

Alleen op de wereld

Vandaag was het dan zover. De dag waar ik heel lang tegenop had gezien. Ik moest namelijk vandaag voor het eerst helemaal alleen in mijn bench het huis bewaken. De afgelopen weken was er altijd wel iemand thuis, maar toch wist ik dat het niet lang zou duren dat ze me helemaal alleen zouden laten omdat ze me tussendoor al af en toe alleen lieten, 'om te oefenen' zeiden ze dan. Ik kan je vertellen dat er helemaal niets aan is. Er is niemand om mee te spelen of tegenaan te liggen. Niemand vertelde mij een verhaaltje of gaf mij een snackje. Gelukkig duurde het maar een paar uurtjes eer meneeralpha weer terug kwam om lekker met me te plassen, maar toch...

Ach, het zal best wel wennen. Misschien vind ik het straks zelfs nog wel leuk dat alleen zijn, maar voorlopig vind ik er helemaal niets aan.

Wat ik wel heel grappig vind is dat de alpha's het zo erg vinden dat ik alleen moet zijn, dat ze het helemaal goed met me maken zodra ze weer thuiskomen. Ze geven me dan 2 brokjes ipv maar een en ze gaan heeeeeel lang met me wandelen zodat ik lekker lang buiten kan spelen en mijn plasje doen.

Vandaag heeft mevrouwalpha een verhaaltje van mijn zusje Inara voorgelezen. Ze vertelde mij over alles wat ze al beleefd heeft bij haar nieuwe alpha's en dat ook zij heel geaaid wordt op straat. Ook wordt zij heel veel aangezien voor een vosje, ik snap daar ook helemaal niets van. Tegen mij zeggen ze het ook de hele tijd, maar ik lijk toch niet op een vosje? Vandaag maakte een mevrouw het helemaal bont. De mevrouw stond mij heerlijk te aaien en toen begon ze ineens te lachen en zei ze 'ja, dat is duidelijk, jij bent een poedel'!!! Nu vraag ik je toch...

Maar om weer terug te komen op het verhaaltje van mijn zusje. Ik vond het toch zo leuk om haar verhaal te horen vandaag. Ik mis al mijn broertjes en zusjes best wel en ik hoop dat ik ze over niet al te lange tijd weer eens mag zien. Mijn alpha's laten me ook geregeld plaatjes zien op die gekke 'leptop' (snap ik trouwens ook nog steeds niets van. Je mag er niet eens in bijten of mee rondrennen, maar mijn alpha's zijn er allemaal helemaal verzot op) en zo zie ik dat al mijn broertjes en zusjes het gelukkig heel goed naar hun zin hebben.

Oh, volgens mij is mevrouwalpha aan het eten bezig. Dan ga ik nu stoppen, want misschien laat ze wel wat vallen voor me. Ik heb alweer zo'n honger... denk ik (ach, als het aan mij ligt, eet ik de hele dag... hihi)

liefs,
Katey

Van ontmoeting tot afscheid

Nu ik mijn broertjes, zusjes, mama en tantes niet meer heb om mee te spelen, moest ik mijn vertier elders zoeken. Gelukkig ben ik er al heel snel achter gekomen dat er in mijn nieuwe buurt genoeg te doen is. Als mijn alpha’s mij op juiste tijden uitlaten, kom ik namelijk heeeeeel veel nieuwe vriendjes tegen. Zo heb ik een bouvier naast ons wonen, Nina, waar ik het meeste mee speel. Nina is ook nog een puppy, maar al wel heel groot. Ze is al 6 maanden! Ze is zo grappig en tot nu toe mijn beste vriendinnetje. Dan is er ook Bell, dat is een jongetje van maar liefst 7 maanden (maar wat voor soort het is, kan ik niet onthouden). Die is ook heel grappig. Die wil ook heel graag met mij spelen.

Verder zijn er ook nog Cleo en Tosca (toch?) en nog een paar hondjes waar ik de naam nog niet van weet (maar daar kom ik wel achter). Er wonen ook zo veel hondjes bij ons in de buurt. Altijd als ik naar buiten mag (dat geven mijn alpha’s aan met ‘plasje?’ en dat betekent dat ik buiten mag lekken!) dan zie ik altijd wel een vriendje of vriendinnetje en gelukkig laten mijn alpha’s me altijd wel even met ze spelen omdat ze weten dat ik heel veel te vertellen heb sinds ik ze laatst heb gezien.

Wat ik wel alleen heel erg jammer vindt is dat alle mensen om mij heen mij nog erg willen beschermen voor die ‘grote honden’. Ze zijn maar een paar maandjes ouder dan ik ben en ik ben een hele sterke hond die best wel wat aan kan. Maar iedere keer weer hoor ik ‘kijk uit voor dat kleine hondje, die is nog zo jong’… Zo klein ben ik toch niet meer? Ik kan echt wel wat hebben hoor. Om ze dat te laten zien, spring ik er stiekem toch gewoon tussen en speel lekker mee. Mijn alpha’s weten dat ik dat best wel kan en zien zelf ook dat mijn vriendjes best wel op mij letten.

Ik ben er trouwens nu zeker achter. Ik heet KATEY! In plaats van ‘kateygroteplas?’ zeggen ze nu ‘Katey ga je mee plasje doen?’ En dat betekent zelfs dat ik mee naar buiten mag om te lekken! Plassen is dus eigenlijk lekken, ik dacht het eerder al te weten, maar nu weet ik het echt zeker. Maar om terug te komen op mijn naam, ik begrijp nu die eerste woordjes die ik eerder heb geleerd. Ze zeiden niet ‘kateymagniet’, maar ’Katey, mag niet’.

Verder ga ik mijn alpha’s steeds liever vinden (ik vond ze al hartstikke lief hoor, ze kwamen toen ik nog bij mama woonde ieder weekend naar me toe om met me te knuffelen en spelen en dat terwijl ze heeeeel ver daarvoor moesten rijden). Mini-alpha zei vanmorgen zelfs tegen me dat ik zijn beste vriendinnetje was en toen ben ik lekker met hem gaan knuffelen om te laten weten dat ik dat ook zo vindt. Hij vindt het dan nog af en toe wel wat eng om met mij te spelen omdat mijn tandjes scherper zijn dan die van hem, maar ik vind hem toch ook wel mijn beste vriendje. De grote alpha’s durven wat meer met mijn tandjes te spelen en zij zijn ook gek op knuffelen, net als ik. Wat ik het allerliefste van ze vindt is dat ze niet heel boos worden als ik per ongeluk een klein plasje in huis doe, terwijl dat eigenlijk niet mag. In mijn verdediging zeg ik dat ik dat ook echt niet expres doe, soms vergeet ik gewoon echt eventjes dat ik niet buiten ben. Daar kom ik meestal achter zodra mijn alpha’s dan ineens opspringen. Gelukkig mag ik daarna gelijk buiten verder plassen en zelfs ook eventjes buiten spelen (en als ik geluk heb is Nina dan buiten en kan ik met haar spelen en mijn lieve alpha’s staan dat dan toe omdat ik het nog moet leren).

Helaas is niet heel deze week positief geweest. Ik hoorde namelijk van mijn alpha’s dat mijn lieve tante Sophie deze week een sterretje is geworden. Ik wist dat ze al heel lang ziek was en mama en mijn vorige alpha keken altijd heel bezorgd als het om tante Sophie ging, maar ik vind het toch wel heel erg dat het zo vlug is gegaan.

Om mijn lieve tante Sophie te eren, sluit ik deze keer af met een heel mooi gedicht dat ik van mijn alpha’s heb gekregen:

De Regenboogbrug

Ergens hierboven is een plaats;
De regenboogbrug

Als een dier sterft dat een bijzondere band met iemand hier had, dan gaat hij of zij naar de Regenboogbrug.
Er zijn daar weilanden en heuvels voor al onze speciale vriendjes, zodat ze samen kunnen rennen en spelen.
Er is genoeg te eten, water en zonneschijn,
onze vriendjes hebben het dus warm en comfortabel.
Alle dieren die oud of ziek waren zijn daar weer gezond en energiek, Diegene die gewond of verminkt waren zijn weer gaaf en sterk.
Precies zoals wij ze ons herinneren in onze dromen
over hoe het eens was.
De dieren zijn er tevreden en blij
Er is alleen één minpuntje :
Ze missen allemaal die ene speciale vriend die is achtergebleven.....

Ze rennen en spelen samen maar er komt een dag waarop
er één plotseling blijft staan en in de verte kijkt.
De heldere ogen staan strak, het gespannen lijf begint te beven.
Plotseling komt dit dier los van de groep, vliegt over het groene gras, sneller, sneller en sneller.
Je bent gezien en als jullie elkander eindelijk treffen, klampen jullie je aan elkander vast in een vreugdevolle hereniging om elkaar nooit meer te verlaten.
Een blije kusjesregen over je gezicht, je handen aaien de zo geliefde kop weer en je kijkt weer in die o zo vertrouwde ogen, die zo lang zijn weggeweest uit je leven
maar nooit en te nimmer uit je hart.....Samen steek je De Regenboogbrug over ..........

Dag lieve tante Sophie, ik zal je heel erg missen. We speelden altijd zo fijn en ik vond je altijd zo lief.

Liefs,
Katey