Dat heb ik weer...

Afgelopen donderdag moest ik met meneer alpha mee in de auto naar de dierenarts. Ik dacht dat ik weer zo'n pilletje zou krijgen, dus ik ging braaf mee. Ik had ze al vaker gehad, dus dat was geen probleem voor mij. Bij aankomst gingen we alleen eerst even wachten. Dat snapte ik dus niet want vorige keren kregen we altijd meteen het pilletje mee nadat ik op die gekke koude plank was gaan staan (en dan riepen ze altijd heel trots hoeveel kilo ik op dat moment woog, zouden ze dat allemaal van dat gekke koude plankje krijgen? ik snap er in ieder geval nog steeds niets van) en mochten we daarna weer gaan. Na een paar minuutjes wachten, hoorde ik ineens iemand mijn naam roepen en zei meneer alpha dat we naar die meneer toe moesten gaan. Ik mocht toen op de tafel gaan staan (ook weer zoiets geks... thuis mag ik dat absoluut NOOIT, als ik het eens probeer, word ik er altijd meteen afgetrokken alsof ik heel stout ben geweest. Hier MOEST ik er zelfs bovenop gaan staan).

Eerst begonnen ze te praten over mijn gewicht. De dokter vond mij blijkbaar te licht (dat zeg je toch niet tegen een dame? En sinds wanneer is het slecht als een dame een mooi slank figuurtje heeft?) en vindt dat ik veel meer eten moet krijgen (kijk daar ben ik het nu wel mee eens). Hij zei dat ik een hele snelle stofwisseling heb en dat ik zelfs dubbelzoveel eten zou moeten krijgen (dubbelzoveel, now we're talking) Ik zag meneer alpha erg bedenkelijk kijken, maar hij zei er verder niet veel over. (maar daar later meer over)

Daarna draaide de dokter zich om en zag ik hem ineens met een glimmend dun stokje aankomen. Dat stokje ken ik nog van toen ik nog bij mijn vorige alpha woonde en wist dat het helemaal niet eng was, dus ging ik braaf zitten. Ik vond alleen wel dat hij voor mij alleen heel veel van die potjes had staan.

Zoals verwacht duwde hij het stokje in mijn vel en ik dacht dat het nu wel klaar was. Maar toen vulde hij het stokje nog een keer met een van die potjes die naast hem stond en kwam hij weer op mij af. Dat snapte ik even niet, ik had dat stokje toch al naar binnen gehad? Dadelijk vergist hij zich en krijg ik hetzelfde spul weer naar binnen. Van meneer alpha begreep ik dat ik toch echt nog niet weg mocht en ik zag hoe de dokter voor de tweede keer dat stokje in mijn vel stak.

Dat voelde naderhand toch niet zo leuk meer. Ik voelde me helemaal niet lekker worden. Nu begrijp ik waarom al die andere hondjes maar zenuwachtig om zich heen keken en die poesjes helemaal niet lief tegen mij deden. Als zij iedere keer ook meerdere stokjes in hun vel gestoken krijgen, zou ik ook niet vrolijk worden van zo'n dokter.

Gelukkig tilde meneer alpha me nu eindelijk van de tafel en gingen we dat kamertje uit. Meneer alpha ging nu eindelijk de pilletjes ophalen waar ik van had gedacht dat we voor kwamen. Maar toen gebeurde het. Ineens begon alles om me heen te draaien en toen werd alles zwart. Toen ik mijn oogjes weer open deed, lag ik ineens op de grond (wanneer was dat gebeurd?) en stond meneer alpha heel bezorgd naar mij te kijken. Ook kwam die dokter weer naar mij toe en nam zelfs een andere dokter mee. Ik moest weer dat kamertje in (als ik nu maar geen nieuwe stokjes naar binnen krijg) en de twee dokters gingen mij onderzoeken. Ze wilden zelfs bijna dat ik een nachtje bij hun bleef. Nou mooi dat ik dat niet zou toestaan. Gelukkig vond meneer alpha precies hetzelfde en heeft hij ervoor gezorgd dat ik niet achter hoefde te blijven. Na een hele lange tijd voelde ik mij gelukkig wel weer wat beter en mochten we weer naar huis toe.

Daar waren mevrouw alpha en mini-alpha ook heel bezorgd en kreeg ik allemaal knuffels van ze en later op de avond zelfs het allergrootste bot dat ik ooit heb gezien (oke, nu ben ik pas 3 maandjes oud, dus weet ik nu nog niet of er nog grotere botjes zijn, maar deze was echt heeeeeeeeel groot).

Later op de avond hoorde ik meneer en mevrouw alpha praten over Liesbeth (je weet wel, mijn eerste alpha, waar ook mijn mama woont) en weer over mijn gewicht (blijkbaar is het toch wel belangrijk dan). Blijkbaar was Liesbeth het met meneer alpha eens dat ik helemaal niet te zwaar weeg (dank u zeer), maar dat ik wel wat meer mag eten eventueel (nogmaals mijn grote dank). Ik schijn een bijzonder hondje te zijn (mijn hele ras zelfs) en daardoor gelden niet alle 'standaard' regels zoals die voor alle 'normale' hondjes gelden. meneer en mevrouw alpha hebben mij beloofd dat ze na een doktersbezoek altijd eventjes aan Liesbeth zullen vragen of dat wat de dokter zei ook echt goed is voor mij. Wat zijn mijn alpha's toch lief he?

De dagen na die vervelende stokjes ben ik toch wel ziek geweest. Ik had heeeeele dunne poep (ik dacht zelfs even dat ik zat te plassen) en moest zelfs overgeven. Gelukkig zijn al mijn alpha's echt heel lief en kreeg ik allemaal lekkere nieuwe dingen en hebben ze heel veel met mij geknuffeld (nog meer dan normaal en normaal doen ze het al zo veel...). Ik zou bijna willen dat ik binnenkort nog meer stokjes in mijn vel zou krijgen, hihi

liefs,

Katey