Alleen op de wereld

Vandaag was het dan zover. De dag waar ik heel lang tegenop had gezien. Ik moest namelijk vandaag voor het eerst helemaal alleen in mijn bench het huis bewaken. De afgelopen weken was er altijd wel iemand thuis, maar toch wist ik dat het niet lang zou duren dat ze me helemaal alleen zouden laten omdat ze me tussendoor al af en toe alleen lieten, 'om te oefenen' zeiden ze dan. Ik kan je vertellen dat er helemaal niets aan is. Er is niemand om mee te spelen of tegenaan te liggen. Niemand vertelde mij een verhaaltje of gaf mij een snackje. Gelukkig duurde het maar een paar uurtjes eer meneeralpha weer terug kwam om lekker met me te plassen, maar toch...

Ach, het zal best wel wennen. Misschien vind ik het straks zelfs nog wel leuk dat alleen zijn, maar voorlopig vind ik er helemaal niets aan.

Wat ik wel heel grappig vind is dat de alpha's het zo erg vinden dat ik alleen moet zijn, dat ze het helemaal goed met me maken zodra ze weer thuiskomen. Ze geven me dan 2 brokjes ipv maar een en ze gaan heeeeeel lang met me wandelen zodat ik lekker lang buiten kan spelen en mijn plasje doen.

Vandaag heeft mevrouwalpha een verhaaltje van mijn zusje Inara voorgelezen. Ze vertelde mij over alles wat ze al beleefd heeft bij haar nieuwe alpha's en dat ook zij heel geaaid wordt op straat. Ook wordt zij heel veel aangezien voor een vosje, ik snap daar ook helemaal niets van. Tegen mij zeggen ze het ook de hele tijd, maar ik lijk toch niet op een vosje? Vandaag maakte een mevrouw het helemaal bont. De mevrouw stond mij heerlijk te aaien en toen begon ze ineens te lachen en zei ze 'ja, dat is duidelijk, jij bent een poedel'!!! Nu vraag ik je toch...

Maar om weer terug te komen op het verhaaltje van mijn zusje. Ik vond het toch zo leuk om haar verhaal te horen vandaag. Ik mis al mijn broertjes en zusjes best wel en ik hoop dat ik ze over niet al te lange tijd weer eens mag zien. Mijn alpha's laten me ook geregeld plaatjes zien op die gekke 'leptop' (snap ik trouwens ook nog steeds niets van. Je mag er niet eens in bijten of mee rondrennen, maar mijn alpha's zijn er allemaal helemaal verzot op) en zo zie ik dat al mijn broertjes en zusjes het gelukkig heel goed naar hun zin hebben.

Oh, volgens mij is mevrouwalpha aan het eten bezig. Dan ga ik nu stoppen, want misschien laat ze wel wat vallen voor me. Ik heb alweer zo'n honger... denk ik (ach, als het aan mij ligt, eet ik de hele dag... hihi)

liefs,
Katey

Van ontmoeting tot afscheid

Nu ik mijn broertjes, zusjes, mama en tantes niet meer heb om mee te spelen, moest ik mijn vertier elders zoeken. Gelukkig ben ik er al heel snel achter gekomen dat er in mijn nieuwe buurt genoeg te doen is. Als mijn alpha’s mij op juiste tijden uitlaten, kom ik namelijk heeeeeel veel nieuwe vriendjes tegen. Zo heb ik een bouvier naast ons wonen, Nina, waar ik het meeste mee speel. Nina is ook nog een puppy, maar al wel heel groot. Ze is al 6 maanden! Ze is zo grappig en tot nu toe mijn beste vriendinnetje. Dan is er ook Bell, dat is een jongetje van maar liefst 7 maanden (maar wat voor soort het is, kan ik niet onthouden). Die is ook heel grappig. Die wil ook heel graag met mij spelen.

Verder zijn er ook nog Cleo en Tosca (toch?) en nog een paar hondjes waar ik de naam nog niet van weet (maar daar kom ik wel achter). Er wonen ook zo veel hondjes bij ons in de buurt. Altijd als ik naar buiten mag (dat geven mijn alpha’s aan met ‘plasje?’ en dat betekent dat ik buiten mag lekken!) dan zie ik altijd wel een vriendje of vriendinnetje en gelukkig laten mijn alpha’s me altijd wel even met ze spelen omdat ze weten dat ik heel veel te vertellen heb sinds ik ze laatst heb gezien.

Wat ik wel alleen heel erg jammer vindt is dat alle mensen om mij heen mij nog erg willen beschermen voor die ‘grote honden’. Ze zijn maar een paar maandjes ouder dan ik ben en ik ben een hele sterke hond die best wel wat aan kan. Maar iedere keer weer hoor ik ‘kijk uit voor dat kleine hondje, die is nog zo jong’… Zo klein ben ik toch niet meer? Ik kan echt wel wat hebben hoor. Om ze dat te laten zien, spring ik er stiekem toch gewoon tussen en speel lekker mee. Mijn alpha’s weten dat ik dat best wel kan en zien zelf ook dat mijn vriendjes best wel op mij letten.

Ik ben er trouwens nu zeker achter. Ik heet KATEY! In plaats van ‘kateygroteplas?’ zeggen ze nu ‘Katey ga je mee plasje doen?’ En dat betekent zelfs dat ik mee naar buiten mag om te lekken! Plassen is dus eigenlijk lekken, ik dacht het eerder al te weten, maar nu weet ik het echt zeker. Maar om terug te komen op mijn naam, ik begrijp nu die eerste woordjes die ik eerder heb geleerd. Ze zeiden niet ‘kateymagniet’, maar ’Katey, mag niet’.

Verder ga ik mijn alpha’s steeds liever vinden (ik vond ze al hartstikke lief hoor, ze kwamen toen ik nog bij mama woonde ieder weekend naar me toe om met me te knuffelen en spelen en dat terwijl ze heeeeel ver daarvoor moesten rijden). Mini-alpha zei vanmorgen zelfs tegen me dat ik zijn beste vriendinnetje was en toen ben ik lekker met hem gaan knuffelen om te laten weten dat ik dat ook zo vindt. Hij vindt het dan nog af en toe wel wat eng om met mij te spelen omdat mijn tandjes scherper zijn dan die van hem, maar ik vind hem toch ook wel mijn beste vriendje. De grote alpha’s durven wat meer met mijn tandjes te spelen en zij zijn ook gek op knuffelen, net als ik. Wat ik het allerliefste van ze vindt is dat ze niet heel boos worden als ik per ongeluk een klein plasje in huis doe, terwijl dat eigenlijk niet mag. In mijn verdediging zeg ik dat ik dat ook echt niet expres doe, soms vergeet ik gewoon echt eventjes dat ik niet buiten ben. Daar kom ik meestal achter zodra mijn alpha’s dan ineens opspringen. Gelukkig mag ik daarna gelijk buiten verder plassen en zelfs ook eventjes buiten spelen (en als ik geluk heb is Nina dan buiten en kan ik met haar spelen en mijn lieve alpha’s staan dat dan toe omdat ik het nog moet leren).

Helaas is niet heel deze week positief geweest. Ik hoorde namelijk van mijn alpha’s dat mijn lieve tante Sophie deze week een sterretje is geworden. Ik wist dat ze al heel lang ziek was en mama en mijn vorige alpha keken altijd heel bezorgd als het om tante Sophie ging, maar ik vind het toch wel heel erg dat het zo vlug is gegaan.

Om mijn lieve tante Sophie te eren, sluit ik deze keer af met een heel mooi gedicht dat ik van mijn alpha’s heb gekregen:

De Regenboogbrug

Ergens hierboven is een plaats;
De regenboogbrug

Als een dier sterft dat een bijzondere band met iemand hier had, dan gaat hij of zij naar de Regenboogbrug.
Er zijn daar weilanden en heuvels voor al onze speciale vriendjes, zodat ze samen kunnen rennen en spelen.
Er is genoeg te eten, water en zonneschijn,
onze vriendjes hebben het dus warm en comfortabel.
Alle dieren die oud of ziek waren zijn daar weer gezond en energiek, Diegene die gewond of verminkt waren zijn weer gaaf en sterk.
Precies zoals wij ze ons herinneren in onze dromen
over hoe het eens was.
De dieren zijn er tevreden en blij
Er is alleen één minpuntje :
Ze missen allemaal die ene speciale vriend die is achtergebleven.....

Ze rennen en spelen samen maar er komt een dag waarop
er één plotseling blijft staan en in de verte kijkt.
De heldere ogen staan strak, het gespannen lijf begint te beven.
Plotseling komt dit dier los van de groep, vliegt over het groene gras, sneller, sneller en sneller.
Je bent gezien en als jullie elkander eindelijk treffen, klampen jullie je aan elkander vast in een vreugdevolle hereniging om elkaar nooit meer te verlaten.
Een blije kusjesregen over je gezicht, je handen aaien de zo geliefde kop weer en je kijkt weer in die o zo vertrouwde ogen, die zo lang zijn weggeweest uit je leven
maar nooit en te nimmer uit je hart.....Samen steek je De Regenboogbrug over ..........

Dag lieve tante Sophie, ik zal je heel erg missen. We speelden altijd zo fijn en ik vond je altijd zo lief.

Liefs,
Katey

Dat was even schrikken

Omdat mijn nieuwe alpha's nog geen tijd hebben gehad om wat filmpjes en foto's van mij online te zetten en ik jullie ook weer niet zo lang wilden laten wachten, ga ik jullie zelf vertellen wat ik allemaal heb meegemaakt sinds ik bij mijn nieuwe alpha's woon.

Ik heb namelijk vorige week al geleerd wat het woordje 'zit' betekent. Dat betekent met je kont op de grond en dan krijg ik een brokje. 'Pootje' betekent met je kont op de grond en je poot omhoog en dan krijg je ook een brokje. Ik ben er al heel snel achter gekomen dat als je iets nieuws goed doet, je een brokje of een stukje ham krijgt. Ik ben gek op brokjes en hammetje, dus dat doe ik allemaal heel graag. Soms zelf als ze het niet eens aan me vragen...

Ook lek ik steeds minder in huis. Dat vinden mijn alpha's ook heel fijn dat ik dat bijna niet meer doe. En daarbovenop krijg ik buiten weer een brokje of een hammetje en binnen krijg ik dat niet. 's Nachts hoef ik ook al niet meer te lekken als de alpha's in hun mandje liggen. De eerste 2 nachtjes nog wel, maar daarna vond ik mijn eigen mandje toch wel erg lekker warm en ik was ook zo moe, dus heb ik mijzelf geleerd om mijn lekjes op te houden tot een van de alpha's wakker wordt en die gaat dan een stukje met mij wandelen. Dat is zelfs nog leuker, want als ik midden in de nacht een lekje wil doen, gaan ze niet zo ver met mij wandelen. Volgens mij weet ik trouwens het mensenwoord voor lekje, ze zeggen namelijk altijd 'plasje' als ik een lekje doe.

Ik mag bijna iedere dag mee naar de 'winkels'. Dat is nu al bijna 1 van mijn leukste dingen om te doen omdat ik dan altijd door heel veel mensen wordt geaaid en daar ben ik gek op. Ze vragen mijn alpha's dan ook altijd wat voor soort hondje ik ben, omdat ze 'zo'n hondje' nog nooit hebben gezien. Volgens mij ben ik wel een heel bijzonder hondje dus. Ik vind alleen de 'roltrap' nog niet zo leuk. Dan gaat mijn alpha op een trap stil staan, maar toch ga ik dan naar boven of naar beneden. Ik snap daar niets van. Ik hoop dat ik er wel snel aan wen, want ik wil graag mee blijven gaan naar die 'winkels'.

Had ik trouwens al verteld dat ik ook naar de dierendokter ben geweest. Ik moest een pilletje slikken, maar ik snap nog niet helemaal waarom, ze hadden het over 'wormen' maar ik weet niet wat dat zijn. het zal wel goed voor me zijn, denk ik dan maar. Bij de dierendokter ben ik ook weer door heel veel mensen bekeken. Alle dokters wilden mij namelijk zien omdat zij ook nog nooit een wolfhondje als ik hadden gezien. Ze dachten eerst dat ik een 'Tsjechische Herder' was, maar dat is natuurlijk niet goed.

Vandaag mocht ik met de alphameneer mee naar de bossen. (alphamevrouw moest 'werken' en mini-alpha moest naar 'school') en dat was echt heel leuk. Ik mocht los rondrennen en met blaadjes spelen en in het water en met andere hondjes spelen. alphameneer heeft heel veel foto's ervan gemaakt, nu maar hopen dat deze wel online worden gezet door een van de alpha's. Ik ben van iets anders alleen wel heel erg geschrokken. Er kwamen wat hondjes aan die helemaal niet zo lief waren. Alphameneer noemde het 'jachthonden' maar ik vond het eerder gewoon gemene honden. Toen ze me zagen, wilden ze namelijk niet met me spelen maar alleen maar heel heel heel hard blaffen. Waarom zouden ze dat nou gedaan hebben? Ik ben toch een heel lief hondje? En ik wilde alleen maar spelen. Ik hoop nu maar dat alleen die hondjes zo gemeen waren en niet dat alle hondjes zo zijn. Alphameneer heeft me gelukkig beloofd dat dit ook zo is, dat andere hondjes wel heel lief zijn.

Het is nu al weer bijna tijd om mini-alpha van 'school' op te halen. Daar moet hij iedere dag heen en ik mag hem dan brengen en halen. Dat vindt ik natuurlijk hardstikke leuk want ik heb mini-alpha dan een hele tijd niet gezien en ik zie dan ook nog eens heel veel kindjes en die willen mij ook weer aaien. Wat een bofkont ben ik toch ook.

Zodra ik weer een nieuw avontuur heb beleefd, zal ik het weer vertellen.

liefs,

Katey-nee (dat zeggen mijn alpha's momenteel het meeste tegen mij, dus ik hou dat heel eventjes aan als mijn naam, goed?)

Terugblik op mijn 1e week

Nu mijn eerste week erop zit bij mijn nieuwe baasjes, wordt het tijd eens te evalueren wat ik allemaal heb geleerd en wat ik verder allemaal heb beleefd.

Vorige week heb ik afscheid moeten nemen van mijn eerste alpha en mijn mama. Mama zag ik al wat minder omdat ze vond dat ik al zo groot gegroeid was dat ik de wereld best zonder haar aan kon. Dat vond ik wel heel lief van haar, ze heeft heel veel vertrouwen in mij. Maar ik mis haar best wel een beetje hoor, net als al mijn broertjes en zusjes. Ik heb ze een dag later nog even gehoord, maar toen ik achter een vreemd ding (leptop? Wat het is weet ik niet, maar dat zeggen ze steeds tegen dat ding) ging kijken waar ze nou waren (achter dat ding kwam hun gekef vandaan, dus daar moesten ze toch zitten, leek mij) zag ik niemand. Toen maar onder de tafel kijken waar dat ding opstond, maar ook geen broertje, zusje of mama... Toen werd ik helemaal gek, ik snapte er echt niets meer van. Ineens was midden in een blafje ook alle geluid weg. Sindsdien heb ik het niet meer gehoord. Volgens mijn nieuwe alpha’s zal ik ze allemaal echt nog wel een keertje zien, dat hebben ze mij beloofd (en anders ga ik ze gewoon heel hard bijten tot ze me wel meenemen).

Ik heb deze week wel heel veel nieuwe woorden geleerd. ‘Kateymagniet’, ‘Kateygoedzo’ en ‘Kateygroteplas’ heb ik toch wel het meest gehoord. Ik probeer er nog achter te komen waarom alle woordjes met ‘Katey’ beginnen, misschien is dat normaal in de mensenwereld. Ik begin er ook langzaam achter te komen wat ze allemaal betekenen. Volgens mij is ‘Kateymagniet’ een teken dat ik iets doe wat niet de bedoeling is, maar het kan net zo goed mijn naam zijn. ‘Kateygoedzo’ zeggen ze zo overdreven vrolijk dat dit toch echt alleen maar positief kan zijn, als ik niet in de huiskamer lek, of als ik niet lekker ga knabbelen aan de tafel of zo. Dat vind ik ook zo grappig; als ik niet lek in de huiskamer zeggen ze ‘Kateygoedzo’, maar lek ik wel op het grasveld zeggen ze ‘Kateygroteplas’, snappen jullie het nog? Ik heb mijzelf in ieder geval maar aangeleerd dat iedere keer als mijn alpha’s een woord met ‘Katey’ erin zeggen, dat ik dan naar ze kijk om te zien wat ze van me willen. Dat vinden ze ook heel goed, want dan worden ze ook weer heel enthousiast.

Ze vinden het niet leuk als ik in dat kleine traliehuisje lek en ik geloof dat ik ze daar gelijk in ga geven. Het is toch wel een fijn en veilig huisje waar alleen ik in pas. Zelfs die kleine alpha past er bijna niet in en als hij het probeert zegt mevrouw alpha ‘Darynmagniet’ (lijkt wel erg veel op ‘Kateymagniet’, dus volgens mij is het toch iets van een waarschuwing of zo).

Naar buiten is ook een nieuwe gebeurtenis. Natuurlijk ben ik al heel veel buiten geweest, maar dat was dan bijna altijd in dat open traliehuis zonder dak (mijn vorige alpha noemde dit volgens mij iets van ‘buitenren’ of zo). Nu krijg ik een lijntje aan mijn bandje om mijn nek waar ze van mij van verwachten dat ik dan meeloop. Denken ze nu echt dat ik weg ga lopen? Ik weet toch ook ongeveer waar ik nu woon, oke ik weet niet precies hoe ik er moet komen, maar ik kan je inmiddels het huis zo aanwijzen als ik in mijn straat sta.

Had ik je trouwens al verteld over die miauw-honden? Er loopt een zwarte van in huis en dat is toch wel zo grappig. Ze zijn veel kleiner dan ik ben (altijd handig) en ze maken een vreemd miauw-geluid (helemaal als je achter ze aan rent, hihi).

Ik heb inmiddels al een paar eigen hobbies gevonden. Ik vind het bijvoorbeeld geweldig om achter de miauw-hond aan te rennen. Of aan alles en iedereen te bijten, hoe harder hoe leuker, maar als ze van die gekke huil-geluidjes maken, stop ik wel want volgens mij doet het dan toch wel pijn. Spelen met mijn nieuwe alpha’s vind ik ook geweldig, ze hebben me heel veel speelgoedjes en knuffeltjes gegeven waar we met zijn allen mee spelen. Kleine alpha moet dan altijd heel hard lachen en dat vind ik dan ook weer leuk. Dan ga ik extra mijn best doen om hem nog harder te laten lachen (dat hoort toch ook? Ik hoor het mijn alpha’s toch naar hun zin te maken? Braaf ben ik he?).

Wat ik nog meer geleerd heb deze week, horen jullie over de aankomende tijd van mij. Nu ga ik weer even een tukkie doen, na al die inspanningen.

Groetjes van een wolfhondje