Tja, waar moet ik beginnen? Het is alweer een tijdje geleden dat ik de laptop gepikt heb van mijn alpha’s en dus heb ik weer aardig wat te vertellen.
Om te beginnen, heb ik toch wel erg trots iets leuks te vertellen. Pasgeleden kwam mevrouw alpha thuis en ze vroeg aan mij en meneer alpha of wij het misschien leuk vonden om een keer bij een meisje op school te komen kijken als zij een spreekbeurt ging houden! Of ik dit leuk vond? Een middag in een kamer met allemaal kindjes? Wat denk jij dan? Natuurlijk vond ik dit leuk! Ik moest nog wel even uitgelegd krijgen wat nu in hemelsnaam een spreekbeurt is, want in mijn ogen is iedere keer dat iemand praat toch een beurt om te spreken? Als je het maar om de beurt doet, toch? Blijkbaar zit dit op scholen toch iets anders in elkaar. Daar krijg je een middag of ochtend en dan mag je een verhaal vertellen over iets waar je heel veel van weet. In dit geval zou er dus een spreekbeurt over mij gehouden worden (tja, dat mijn alpha’s me steeds corrigeerden dat het niet over MIJ zou gaan, maar over wolven en ik zou maar een zijtak zijn, daar ben ik het nog steeds niet helemaal over eens... Ze had MIJ toch gevraagd om te komen en niet een echte WOLF?).
Suzanne (zo heet het meisje dat die spreekbeurt over mij zou houden) heeft ook heel veel foto’s van mij en mijn broertjes en zusjes gekregen zodat ze op school goed zou kunnen laten zien hoe wij op echte wolven lijken (zeker mijn broertje Sky was populair).
Op een maandagmiddag was het dan eindelijk zo ver. Eerst had ik Daryn naar school gebracht en toen mocht ik, samen met mijn vriendinnetje Luna (lief he, van meneer alpha, hij vond dat zij als andere wolfhond daar toch ook bijhoorde (ik ook hoor)), naar de school van Suzanne en in die klas zaten wel bijna 30 kindjes! Jeetje, dat was echt helemaal geweldig en ze wilden me allemaal aaien en met me spelen, wat een bofkont ben ik toch ook. Luna vond het ook wel leuk, maar wel een beetje eng hoor. Maar gelukkig hielp meneer alpha haar heel goed en ging ze rustig in een hoekje achter meneer alpha liggen. Meneer alpha heeft nog heel veel vragen over mij en Luna als wolfhonden beantwoordt en toen moesten we helaas weer weg, zo jammer. Ik hoop wel dat ze het volgend jaar nog een keer over mij wil houden, ik kom dan echt heel graag hoor... (moet ik vanavond maar eens aan mijn alpha’s voorstellen of zij het aan Suzanne willen vragen).
En om alles nu helemaal compleet te maken; een paar daagjes later kregen Luna en ik nog wat cadeautjes omdat wij haar zo goed hadden geholpen! Cadeautjes krijgen om geaaid te worden en bekeken te worden is wel iets waar ik aan wil wennen hoor. Dus mochten er nog meer kindjes een spreekbeurt over wolfhonden willen houden, hou ik mij ZEKER aanbevolen.
Vlak na de spreekbeurt viel mij iets anders op. Mevrouw alpha was weer heeeeeel druk bezig met kleren wassen en grote tassen opzoeken en daar de was weer instoppen. Dat had ik natuurlijk al eens een paar keer eerder meegemaakt en dat zou wel weer eens in kunnen houden dat we naar Zweden zouden gaan... BINGO, natuurlijk had ik gelijk.
’s Ochtends veel te vroeg stapten we weer in de auto (waar ik nog ruzie heb gehad met meneer alpha omdat hij wilde dat ik braaf ging liggen en ik daar helemaal geen zin in had... denkt hij nou werkelijk dat ik wil gaan liggen als we weer naar die bossen gaan? Tuurlijk niet, ik wilde opkijken of ik die bossen al kon zien...) en na een lange dag (ben uiteindelijk toch maar gaan liggen, het duurde zo lang tot we de eerste boompjes ook maar zagen dat ik het maar eventjes had opgegeven) kwamen we toen het al weer bijna donker werd eindelijk bij dat huis met die heerlijke tuin aan. Ik heb eerst 10 rondjes om het huis gerend voor ik ook maar naar binnen wilde gaan. Luna vond het nog maar vreemd. Zij was hier natuurlijk nog nooit geweest, dus heb ik haar maar een paar rondjes mee laten rennen om het huis om te laten zien hoe leuk het hier is. We hebben toen ook nog een spelletje tikkertje met meneer alpha gespeeld, maar volgens mij had hij er weinig zin in op dat moment, want toen hij ons tikte moesten we meteen aan de lijn. Blijkbaar vond hij al die tassen met kleren uit de auto halen dan leuker? Het zal wel aan mij liggen, misschien snap ik mensen dan toch nog steeds niet helemaal... tikkertje is toch veel leuker dan tassen opruimen?
In de volgende dagen hebben we iedere dag lekker veel gewandeld. Van mij mag dat echt altijd, van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat. Ik heb het ook iedere dag geprobeerd op het moment dat het licht werd, maar daar werden mijn alpha’s ook weer boos om. Ze vonden blijkbaar dat het om 4.45 uur nog te vroeg was om te gaan wandelen.
Toen we weer terugwaren in Nederland ging mini-alpha een dagje logeren, maar omdat ik de alpha’s zo druk bezig zag, kreeg ik al een donkerbruin vermoeden dat wij weer niet mee mochten om hem weg te brengen. Ik had uiteraard weer eens gelijk en zo werden wij achtergelaten terwijl de alpha’s in de auto stapten. Tja nu vraag ik je toch... ik vond het echt nergens op slaan. Ik dacht dat we met zijn allen een hechte roedel waren? Waarom worden Luna en ik dan zo makkelijk alleen achtergelaten? Oke, ze waren nog geen uurtje weg, maar dat doet er niet toe. Ik wilde gewoon niet alleen zijn en dat heb ik ze lekker laten merken ook. Ik zag dat mevrouw alpha haar schoenen waar ze zo trots op is heel veilig in een zakje had opgeborgen en bovenop een kast had neergelegd, nou daar zouden ze niet lang meer liggen... Ik heb ze lekker van de kast afgeplukt (kon er echt maar net bij, die kast was nog best hoog) en heb er eentje uitgehaald en ben daar maar eens lekker op gaan knabbelen. Ook mini-alpha’s speelgoed was best lekker om op te knabbelen. Om alles af te maken, heb ik ook nog een ‘cadeautje’ neergelegd... zo, dat zal ze wel leren om mij nog een keer thuis te laten terwijl ik duidelijk liet merken dat ik mee wilde.
Toen mevrouw alpha thuis kwam, was alleen mijn pret over. Ze was echt bozer dan ik had verwacht. Toen ze haar schoenen zag, moest ze ook nog huilen... dat had ik nu ook weer niet zo bedoeld, het was alleen maar als waarschuwing dat ze dit niet meer zomaar moeten doen. Ik snapte ook heel even niet waarom ik het nu ook alweer gedaan had. Ze zijn maar heel kort weggeweest. De alpha’s praten de hele tijd over ‘puberen’, ik denk dat ik die ziekte dan wel zal hebben. Uiteraard weet ik weer eens niet wat dat precies is, maar ik hoop in ieder geval dat ik er weer snel van af kom, want ik snap soms niets van mijzelf.
Om duidelijk te maken hoe boos ze waren, moest ik zelfs in de bench toen ze daarna weer wegmoesten. Normaal mocht ik samen met Luna wel los op de bank of in de mand in de huiskamer, maar nu moest ik in mijn bench ‘om te leren dat dingen stuk maken niet mag’.
Ik bedenk me net dat ik nog helemaal niet heb verteld over hoe het nu met Luna vergaat. Wat dom van mij. Dat zal dan wel komen door die pubertijd waar ik aan lijd. Luna is natuurlijk inmiddels een maandje bij ons en dat is wel zo gezellig. We spelen echt heel veel met elkaar (hoewel zij er niet altijd zin in heeft, maar dan staat ze het toch vaak toe) en slapen ook altijd samen. In het begin was ze nog heel bang. Ze durfde niet altijd mee naar die leuke winkels, maar daar help ik haar hardstikke goed bij. Als ik merk dat ze wat bang wordt, dan ga ik haa lekker knabbelen in haar nekvel en dan wordt ze weer rustig. Nu gaat het al stukken beter en is ze niet meer zo heel lang bang van mensen die ze niet kent. Ik hoop dat ze nog eens doorkrijgt hoe leuk mensen zijn, ik vind ze helemaal geweldig in ieder geval. Als ik haar nu veel meetrek naar andere mensen, dan gaat zij ze toch vast ooit ook wel eens vertrouwen? Ik hoop het maar voor haar, want ze is echt een heel lief vriendinnetje geworden. Zelfs bijna net zo lief als Daryn is (maar Daryn blijft nog wel mijn allerbeste vriendje, hij was ook mijn allereerste vriendje)
Liefs van een blijkbaar erg zieke Katey
Om te beginnen, heb ik toch wel erg trots iets leuks te vertellen. Pasgeleden kwam mevrouw alpha thuis en ze vroeg aan mij en meneer alpha of wij het misschien leuk vonden om een keer bij een meisje op school te komen kijken als zij een spreekbeurt ging houden! Of ik dit leuk vond? Een middag in een kamer met allemaal kindjes? Wat denk jij dan? Natuurlijk vond ik dit leuk! Ik moest nog wel even uitgelegd krijgen wat nu in hemelsnaam een spreekbeurt is, want in mijn ogen is iedere keer dat iemand praat toch een beurt om te spreken? Als je het maar om de beurt doet, toch? Blijkbaar zit dit op scholen toch iets anders in elkaar. Daar krijg je een middag of ochtend en dan mag je een verhaal vertellen over iets waar je heel veel van weet. In dit geval zou er dus een spreekbeurt over mij gehouden worden (tja, dat mijn alpha’s me steeds corrigeerden dat het niet over MIJ zou gaan, maar over wolven en ik zou maar een zijtak zijn, daar ben ik het nog steeds niet helemaal over eens... Ze had MIJ toch gevraagd om te komen en niet een echte WOLF?).
Suzanne (zo heet het meisje dat die spreekbeurt over mij zou houden) heeft ook heel veel foto’s van mij en mijn broertjes en zusjes gekregen zodat ze op school goed zou kunnen laten zien hoe wij op echte wolven lijken (zeker mijn broertje Sky was populair).
Op een maandagmiddag was het dan eindelijk zo ver. Eerst had ik Daryn naar school gebracht en toen mocht ik, samen met mijn vriendinnetje Luna (lief he, van meneer alpha, hij vond dat zij als andere wolfhond daar toch ook bijhoorde (ik ook hoor)), naar de school van Suzanne en in die klas zaten wel bijna 30 kindjes! Jeetje, dat was echt helemaal geweldig en ze wilden me allemaal aaien en met me spelen, wat een bofkont ben ik toch ook. Luna vond het ook wel leuk, maar wel een beetje eng hoor. Maar gelukkig hielp meneer alpha haar heel goed en ging ze rustig in een hoekje achter meneer alpha liggen. Meneer alpha heeft nog heel veel vragen over mij en Luna als wolfhonden beantwoordt en toen moesten we helaas weer weg, zo jammer. Ik hoop wel dat ze het volgend jaar nog een keer over mij wil houden, ik kom dan echt heel graag hoor... (moet ik vanavond maar eens aan mijn alpha’s voorstellen of zij het aan Suzanne willen vragen).
En om alles nu helemaal compleet te maken; een paar daagjes later kregen Luna en ik nog wat cadeautjes omdat wij haar zo goed hadden geholpen! Cadeautjes krijgen om geaaid te worden en bekeken te worden is wel iets waar ik aan wil wennen hoor. Dus mochten er nog meer kindjes een spreekbeurt over wolfhonden willen houden, hou ik mij ZEKER aanbevolen.
Vlak na de spreekbeurt viel mij iets anders op. Mevrouw alpha was weer heeeeeel druk bezig met kleren wassen en grote tassen opzoeken en daar de was weer instoppen. Dat had ik natuurlijk al eens een paar keer eerder meegemaakt en dat zou wel weer eens in kunnen houden dat we naar Zweden zouden gaan... BINGO, natuurlijk had ik gelijk.
’s Ochtends veel te vroeg stapten we weer in de auto (waar ik nog ruzie heb gehad met meneer alpha omdat hij wilde dat ik braaf ging liggen en ik daar helemaal geen zin in had... denkt hij nou werkelijk dat ik wil gaan liggen als we weer naar die bossen gaan? Tuurlijk niet, ik wilde opkijken of ik die bossen al kon zien...) en na een lange dag (ben uiteindelijk toch maar gaan liggen, het duurde zo lang tot we de eerste boompjes ook maar zagen dat ik het maar eventjes had opgegeven) kwamen we toen het al weer bijna donker werd eindelijk bij dat huis met die heerlijke tuin aan. Ik heb eerst 10 rondjes om het huis gerend voor ik ook maar naar binnen wilde gaan. Luna vond het nog maar vreemd. Zij was hier natuurlijk nog nooit geweest, dus heb ik haar maar een paar rondjes mee laten rennen om het huis om te laten zien hoe leuk het hier is. We hebben toen ook nog een spelletje tikkertje met meneer alpha gespeeld, maar volgens mij had hij er weinig zin in op dat moment, want toen hij ons tikte moesten we meteen aan de lijn. Blijkbaar vond hij al die tassen met kleren uit de auto halen dan leuker? Het zal wel aan mij liggen, misschien snap ik mensen dan toch nog steeds niet helemaal... tikkertje is toch veel leuker dan tassen opruimen?
In de volgende dagen hebben we iedere dag lekker veel gewandeld. Van mij mag dat echt altijd, van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat. Ik heb het ook iedere dag geprobeerd op het moment dat het licht werd, maar daar werden mijn alpha’s ook weer boos om. Ze vonden blijkbaar dat het om 4.45 uur nog te vroeg was om te gaan wandelen.
Toen we weer terugwaren in Nederland ging mini-alpha een dagje logeren, maar omdat ik de alpha’s zo druk bezig zag, kreeg ik al een donkerbruin vermoeden dat wij weer niet mee mochten om hem weg te brengen. Ik had uiteraard weer eens gelijk en zo werden wij achtergelaten terwijl de alpha’s in de auto stapten. Tja nu vraag ik je toch... ik vond het echt nergens op slaan. Ik dacht dat we met zijn allen een hechte roedel waren? Waarom worden Luna en ik dan zo makkelijk alleen achtergelaten? Oke, ze waren nog geen uurtje weg, maar dat doet er niet toe. Ik wilde gewoon niet alleen zijn en dat heb ik ze lekker laten merken ook. Ik zag dat mevrouw alpha haar schoenen waar ze zo trots op is heel veilig in een zakje had opgeborgen en bovenop een kast had neergelegd, nou daar zouden ze niet lang meer liggen... Ik heb ze lekker van de kast afgeplukt (kon er echt maar net bij, die kast was nog best hoog) en heb er eentje uitgehaald en ben daar maar eens lekker op gaan knabbelen. Ook mini-alpha’s speelgoed was best lekker om op te knabbelen. Om alles af te maken, heb ik ook nog een ‘cadeautje’ neergelegd... zo, dat zal ze wel leren om mij nog een keer thuis te laten terwijl ik duidelijk liet merken dat ik mee wilde.
Toen mevrouw alpha thuis kwam, was alleen mijn pret over. Ze was echt bozer dan ik had verwacht. Toen ze haar schoenen zag, moest ze ook nog huilen... dat had ik nu ook weer niet zo bedoeld, het was alleen maar als waarschuwing dat ze dit niet meer zomaar moeten doen. Ik snapte ook heel even niet waarom ik het nu ook alweer gedaan had. Ze zijn maar heel kort weggeweest. De alpha’s praten de hele tijd over ‘puberen’, ik denk dat ik die ziekte dan wel zal hebben. Uiteraard weet ik weer eens niet wat dat precies is, maar ik hoop in ieder geval dat ik er weer snel van af kom, want ik snap soms niets van mijzelf.
Om duidelijk te maken hoe boos ze waren, moest ik zelfs in de bench toen ze daarna weer wegmoesten. Normaal mocht ik samen met Luna wel los op de bank of in de mand in de huiskamer, maar nu moest ik in mijn bench ‘om te leren dat dingen stuk maken niet mag’.
Ik bedenk me net dat ik nog helemaal niet heb verteld over hoe het nu met Luna vergaat. Wat dom van mij. Dat zal dan wel komen door die pubertijd waar ik aan lijd. Luna is natuurlijk inmiddels een maandje bij ons en dat is wel zo gezellig. We spelen echt heel veel met elkaar (hoewel zij er niet altijd zin in heeft, maar dan staat ze het toch vaak toe) en slapen ook altijd samen. In het begin was ze nog heel bang. Ze durfde niet altijd mee naar die leuke winkels, maar daar help ik haar hardstikke goed bij. Als ik merk dat ze wat bang wordt, dan ga ik haa lekker knabbelen in haar nekvel en dan wordt ze weer rustig. Nu gaat het al stukken beter en is ze niet meer zo heel lang bang van mensen die ze niet kent. Ik hoop dat ze nog eens doorkrijgt hoe leuk mensen zijn, ik vind ze helemaal geweldig in ieder geval. Als ik haar nu veel meetrek naar andere mensen, dan gaat zij ze toch vast ooit ook wel eens vertrouwen? Ik hoop het maar voor haar, want ze is echt een heel lief vriendinnetje geworden. Zelfs bijna net zo lief als Daryn is (maar Daryn blijft nog wel mijn allerbeste vriendje, hij was ook mijn allereerste vriendje)
Liefs van een blijkbaar erg zieke Katey
.JPG)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten