woensdag 9 september 2009
1 jaar ikke
Afgelopen vrijdag was het zover, alle alpha’s waren al een paar daagjes erg zenuwachtig en hadden het constant over ‘jarig’. Nu woon ik natuurlijk al een hele tijd met mijn roedel en heb dat woord wel vaker horen vallen en het viel mij toen altijd op dat iedereen dan heel blij is en er allemaal mensen op visite kwamen en die dan ingepakte speeltjes meenamen (een beetje net als Sinterklaas van vorig jaar, zeg maar). Nu deze keer hadden ze het constant over jarig en wezen MIJ aan!! Word ik dat dan ook, ondanks dat ik geen ‘mens’ ben? Dat zou ik toch wel erg leuk vinden. Afijn, op donderdagavond erg laat, vlak voor de alpha’s ein-de-lijk naar bed gingen (ik dacht dat er geen einde kwam aan die dag, soms maken ze het wel heel erg laat hoor… 11 uur is bedtijd, waarom houden ze zich daar nou niet aan?)) kwamen ze op mij af en begonnen mij ineens te feliciteren. Toen was ik weeer de kluts kwijt want ik was in de veronderstelling dat je dat alleen vanaf de ochtend was en niet dat dat ’s avonds al begon… het zal wel aan mij gelegen hebben.
De volgende ochtend kwam ook mini-alpha op mij af en die feliciteerde mij tenminste op het juiste tijdstip. Cadeautjes kreeg ik niet en ik werd pardoes ook gewoon, net als alle andere dagen, in mijn bench opgesloten zodat de alpha’s naar hun werk en school konden gaan. Ze waren wel extra lief voor me, dus dat was dan wel weer leuk.
Toen ’s middags de alpha’s eindelijk weer thuiskwamen, stond er zowaar visite voor MIJ voor de deur. De mama van mevrouw alpha was er en ze had voor mij en voor Luna een cadeautje voor mijn verjaardag meegenomen! Ik was dus net zo jarig als de mensen. Dat vond ik toch wel zo leuk. Ik heb een heerlijk bot van de mama gekregen en die ben ik nu nog lekker aan het peuzelen. Uiteraard ben ik later door mijn alpha’s ook nog goed verwend. Ik kan wel zeggen dat ik het een hele leuke dag vond, die wil ik wel vaker meemaken. Ik ben benieuwd wanneer de volgende keer is en hoelang dit zal duren.
Als ik dan terugkijk op mijn tijd met mijn alpha’s dan moet ik zeggen dat ik echt wel geluk heb met mijn roedel. Ze zijn allemaal zo lief voor me, ze spelen met me en ze leren mij heel veel dingen. Ze hebben mij een vriendinnetje gegeven en inmiddels hebben ze mij beloofd dat ze vanaf nu mijn stiefzusje zal zijn (geen flauw idee wat dat is, de alpha’s legden mij uit dat ze niet mijn echte zusje is, maar vanaf nu ze wel echt bij onze roedel hoort… het zal wel weer zo’n mensenterm zijn). We gaan heel vaak naar dat huis met die heeeeeele grote tuin dat bijna in de bossen ligt en ook daar schijnt iets mee te gaan gebeuren (kan iemand mij uitleggen wat in hemelsnaam ‘emigreren’ is?) en als laatste heb ik ook foto’s gezien van een supermooie auto waar Luna en ik heel veel ruimte in hebben, al is het achter een traliehekje (oke, daar zit dan een minpuntje in want volgens mij kan ik dan door dat traliehekje niet meer naast mijn beste vriend liggen als we in de auto zitten).
Tuurlijk maak ik niet altijd leuke dingen mee. Ik mag bijvoorbeeld niet altijd op de bank (hoewel meneer alpha daar wat makkelijker in is dan mevrouw alpha, van hem mag ik vaak stiekem op de bank als mevrouw alpha niet oplet, hihi), ik moet altijd in mijn bench als de alpha’s weg gaan (en dat alleen maar omdat ik gek ben op de schoenen van mevrouw alpha (hoewel dat tweede paar lang zo lekker niet was als dat eerste paar van een paar maanden geleden)), ik mag niet tegen vreemde mensen opspringen ook al weet ik dat ze vast wel aardig zijn, ik mag niet van de mensenborden snoepen en ik mag niet achter de poes aanzitten.
Toch, al met al, ik kan niet wachten wat het aankomende jaar mij zal brengen. Uiteraard zal ik proberen jullie hier zoveel mogelijk van op de hoogte te houden. Dat is momenteel niet altijd even makkelijk want zowel meneer als mevrouw alpha houden beide laptops veel te veel bezet (ze zeggen dat dat met die ‘emigratie’ te maken heeft… ik wou alleen dat ik wist wat dat betekende). Volgende week zie ik in ieder geval al mijn broertjes en zusjes weer, samen met mama. Ook mijn Zwitserse broertje zal ik eindelijk weer eens zien. Hopelijk kan ik daar een heel verslag van maken.
Liefs,
Katey
maandag 4 mei 2009
Over spreekbeurten, vakanties en hele dure maar toch echt hele kapotte schoenen…
Tja, waar moet ik beginnen? Het is alweer een tijdje geleden dat ik de laptop gepikt heb van mijn alpha’s en dus heb ik weer aardig wat te vertellen.
Om te beginnen, heb ik toch wel erg trots iets leuks te vertellen. Pasgeleden kwam mevrouw alpha thuis en ze vroeg aan mij en meneer alpha of wij het misschien leuk vonden om een keer bij een meisje op school te komen kijken als zij een spreekbeurt ging houden! Of ik dit leuk vond? Een middag in een kamer met allemaal kindjes? Wat denk jij dan? Natuurlijk vond ik dit leuk! Ik moest nog wel even uitgelegd krijgen wat nu in hemelsnaam een spreekbeurt is, want in mijn ogen is iedere keer dat iemand praat toch een beurt om te spreken? Als je het maar om de beurt doet, toch? Blijkbaar zit dit op scholen toch iets anders in elkaar. Daar krijg je een middag of ochtend en dan mag je een verhaal vertellen over iets waar je heel veel van weet. In dit geval zou er dus een spreekbeurt over mij gehouden worden (tja, dat mijn alpha’s me steeds corrigeerden dat het niet over MIJ zou gaan, maar over wolven en ik zou maar een zijtak zijn, daar ben ik het nog steeds niet helemaal over eens... Ze had MIJ toch gevraagd om te komen en niet een echte WOLF?).
Suzanne (zo heet het meisje dat die spreekbeurt over mij zou houden) heeft ook heel veel foto’s van mij en mijn broertjes en zusjes gekregen zodat ze op school goed zou kunnen laten zien hoe wij op echte wolven lijken (zeker mijn broertje Sky was populair).
Op een maandagmiddag was het dan eindelijk zo ver. Eerst had ik Daryn naar school gebracht en toen mocht ik, samen met mijn vriendinnetje Luna (lief he, van meneer alpha, hij vond dat zij als andere wolfhond daar toch ook bijhoorde (ik ook hoor)), naar de school van Suzanne en in die klas zaten wel bijna 30 kindjes! Jeetje, dat was echt helemaal geweldig en ze wilden me allemaal aaien en met me spelen, wat een bofkont ben ik toch ook. Luna vond het ook wel leuk, maar wel een beetje eng hoor. Maar gelukkig hielp meneer alpha haar heel goed en ging ze rustig in een hoekje achter meneer alpha liggen. Meneer alpha heeft nog heel veel vragen over mij en Luna als wolfhonden beantwoordt en toen moesten we helaas weer weg, zo jammer. Ik hoop wel dat ze het volgend jaar nog een keer over mij wil houden, ik kom dan echt heel graag hoor... (moet ik vanavond maar eens aan mijn alpha’s voorstellen of zij het aan Suzanne willen vragen).
En om alles nu helemaal compleet te maken; een paar daagjes later kregen Luna en ik nog wat cadeautjes omdat wij haar zo goed hadden geholpen! Cadeautjes krijgen om geaaid te worden en bekeken te worden is wel iets waar ik aan wil wennen hoor. Dus mochten er nog meer kindjes een spreekbeurt over wolfhonden willen houden, hou ik mij ZEKER aanbevolen.
Vlak na de spreekbeurt viel mij iets anders op. Mevrouw alpha was weer heeeeeel druk bezig met kleren wassen en grote tassen opzoeken en daar de was weer instoppen. Dat had ik natuurlijk al eens een paar keer eerder meegemaakt en dat zou wel weer eens in kunnen houden dat we naar Zweden zouden gaan... BINGO, natuurlijk had ik gelijk.
’s Ochtends veel te vroeg stapten we weer in de auto (waar ik nog ruzie heb gehad met meneer alpha omdat hij wilde dat ik braaf ging liggen en ik daar helemaal geen zin in had... denkt hij nou werkelijk dat ik wil gaan liggen als we weer naar die bossen gaan? Tuurlijk niet, ik wilde opkijken of ik die bossen al kon zien...) en na een lange dag (ben uiteindelijk toch maar gaan liggen, het duurde zo lang tot we de eerste boompjes ook maar zagen dat ik het maar eventjes had opgegeven) kwamen we toen het al weer bijna donker werd eindelijk bij dat huis met die heerlijke tuin aan. Ik heb eerst 10 rondjes om het huis gerend voor ik ook maar naar binnen wilde gaan. Luna vond het nog maar vreemd. Zij was hier natuurlijk nog nooit geweest, dus heb ik haar maar een paar rondjes mee laten rennen om het huis om te laten zien hoe leuk het hier is. We hebben toen ook nog een spelletje tikkertje met meneer alpha gespeeld, maar volgens mij had hij er weinig zin in op dat moment, want toen hij ons tikte moesten we meteen aan de lijn. Blijkbaar vond hij al die tassen met kleren uit de auto halen dan leuker? Het zal wel aan mij liggen, misschien snap ik mensen dan toch nog steeds niet helemaal... tikkertje is toch veel leuker dan tassen opruimen?
In de volgende dagen hebben we iedere dag lekker veel gewandeld. Van mij mag dat echt altijd, van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat. Ik heb het ook iedere dag geprobeerd op het moment dat het licht werd, maar daar werden mijn alpha’s ook weer boos om. Ze vonden blijkbaar dat het om 4.45 uur nog te vroeg was om te gaan wandelen.
Toen we weer terugwaren in Nederland ging mini-alpha een dagje logeren, maar omdat ik de alpha’s zo druk bezig zag, kreeg ik al een donkerbruin vermoeden dat wij weer niet mee mochten om hem weg te brengen. Ik had uiteraard weer eens gelijk en zo werden wij achtergelaten terwijl de alpha’s in de auto stapten. Tja nu vraag ik je toch... ik vond het echt nergens op slaan. Ik dacht dat we met zijn allen een hechte roedel waren? Waarom worden Luna en ik dan zo makkelijk alleen achtergelaten? Oke, ze waren nog geen uurtje weg, maar dat doet er niet toe. Ik wilde gewoon niet alleen zijn en dat heb ik ze lekker laten merken ook. Ik zag dat mevrouw alpha haar schoenen waar ze zo trots op is heel veilig in een zakje had opgeborgen en bovenop een kast had neergelegd, nou daar zouden ze niet lang meer liggen... Ik heb ze lekker van de kast afgeplukt (kon er echt maar net bij, die kast was nog best hoog) en heb er eentje uitgehaald en ben daar maar eens lekker op gaan knabbelen. Ook mini-alpha’s speelgoed was best lekker om op te knabbelen. Om alles af te maken, heb ik ook nog een ‘cadeautje’ neergelegd... zo, dat zal ze wel leren om mij nog een keer thuis te laten terwijl ik duidelijk liet merken dat ik mee wilde.
Toen mevrouw alpha thuis kwam, was alleen mijn pret over. Ze was echt bozer dan ik had verwacht. Toen ze haar schoenen zag, moest ze ook nog huilen... dat had ik nu ook weer niet zo bedoeld, het was alleen maar als waarschuwing dat ze dit niet meer zomaar moeten doen. Ik snapte ook heel even niet waarom ik het nu ook alweer gedaan had. Ze zijn maar heel kort weggeweest. De alpha’s praten de hele tijd over ‘puberen’, ik denk dat ik die ziekte dan wel zal hebben. Uiteraard weet ik weer eens niet wat dat precies is, maar ik hoop in ieder geval dat ik er weer snel van af kom, want ik snap soms niets van mijzelf.
Om duidelijk te maken hoe boos ze waren, moest ik zelfs in de bench toen ze daarna weer wegmoesten. Normaal mocht ik samen met Luna wel los op de bank of in de mand in de huiskamer, maar nu moest ik in mijn bench ‘om te leren dat dingen stuk maken niet mag’.
Ik bedenk me net dat ik nog helemaal niet heb verteld over hoe het nu met Luna vergaat. Wat dom van mij. Dat zal dan wel komen door die pubertijd waar ik aan lijd. Luna is natuurlijk inmiddels een maandje bij ons en dat is wel zo gezellig. We spelen echt heel veel met elkaar (hoewel zij er niet altijd zin in heeft, maar dan staat ze het toch vaak toe) en slapen ook altijd samen. In het begin was ze nog heel bang. Ze durfde niet altijd mee naar die leuke winkels, maar daar help ik haar hardstikke goed bij. Als ik merk dat ze wat bang wordt, dan ga ik haa lekker knabbelen in haar nekvel en dan wordt ze weer rustig. Nu gaat het al stukken beter en is ze niet meer zo heel lang bang van mensen die ze niet kent. Ik hoop dat ze nog eens doorkrijgt hoe leuk mensen zijn, ik vind ze helemaal geweldig in ieder geval. Als ik haar nu veel meetrek naar andere mensen, dan gaat zij ze toch vast ooit ook wel eens vertrouwen? Ik hoop het maar voor haar, want ze is echt een heel lief vriendinnetje geworden. Zelfs bijna net zo lief als Daryn is (maar Daryn blijft nog wel mijn allerbeste vriendje, hij was ook mijn allereerste vriendje)
Liefs van een blijkbaar erg zieke Katey
Om te beginnen, heb ik toch wel erg trots iets leuks te vertellen. Pasgeleden kwam mevrouw alpha thuis en ze vroeg aan mij en meneer alpha of wij het misschien leuk vonden om een keer bij een meisje op school te komen kijken als zij een spreekbeurt ging houden! Of ik dit leuk vond? Een middag in een kamer met allemaal kindjes? Wat denk jij dan? Natuurlijk vond ik dit leuk! Ik moest nog wel even uitgelegd krijgen wat nu in hemelsnaam een spreekbeurt is, want in mijn ogen is iedere keer dat iemand praat toch een beurt om te spreken? Als je het maar om de beurt doet, toch? Blijkbaar zit dit op scholen toch iets anders in elkaar. Daar krijg je een middag of ochtend en dan mag je een verhaal vertellen over iets waar je heel veel van weet. In dit geval zou er dus een spreekbeurt over mij gehouden worden (tja, dat mijn alpha’s me steeds corrigeerden dat het niet over MIJ zou gaan, maar over wolven en ik zou maar een zijtak zijn, daar ben ik het nog steeds niet helemaal over eens... Ze had MIJ toch gevraagd om te komen en niet een echte WOLF?).
Suzanne (zo heet het meisje dat die spreekbeurt over mij zou houden) heeft ook heel veel foto’s van mij en mijn broertjes en zusjes gekregen zodat ze op school goed zou kunnen laten zien hoe wij op echte wolven lijken (zeker mijn broertje Sky was populair).
Op een maandagmiddag was het dan eindelijk zo ver. Eerst had ik Daryn naar school gebracht en toen mocht ik, samen met mijn vriendinnetje Luna (lief he, van meneer alpha, hij vond dat zij als andere wolfhond daar toch ook bijhoorde (ik ook hoor)), naar de school van Suzanne en in die klas zaten wel bijna 30 kindjes! Jeetje, dat was echt helemaal geweldig en ze wilden me allemaal aaien en met me spelen, wat een bofkont ben ik toch ook. Luna vond het ook wel leuk, maar wel een beetje eng hoor. Maar gelukkig hielp meneer alpha haar heel goed en ging ze rustig in een hoekje achter meneer alpha liggen. Meneer alpha heeft nog heel veel vragen over mij en Luna als wolfhonden beantwoordt en toen moesten we helaas weer weg, zo jammer. Ik hoop wel dat ze het volgend jaar nog een keer over mij wil houden, ik kom dan echt heel graag hoor... (moet ik vanavond maar eens aan mijn alpha’s voorstellen of zij het aan Suzanne willen vragen).
En om alles nu helemaal compleet te maken; een paar daagjes later kregen Luna en ik nog wat cadeautjes omdat wij haar zo goed hadden geholpen! Cadeautjes krijgen om geaaid te worden en bekeken te worden is wel iets waar ik aan wil wennen hoor. Dus mochten er nog meer kindjes een spreekbeurt over wolfhonden willen houden, hou ik mij ZEKER aanbevolen.
Vlak na de spreekbeurt viel mij iets anders op. Mevrouw alpha was weer heeeeeel druk bezig met kleren wassen en grote tassen opzoeken en daar de was weer instoppen. Dat had ik natuurlijk al eens een paar keer eerder meegemaakt en dat zou wel weer eens in kunnen houden dat we naar Zweden zouden gaan... BINGO, natuurlijk had ik gelijk.
’s Ochtends veel te vroeg stapten we weer in de auto (waar ik nog ruzie heb gehad met meneer alpha omdat hij wilde dat ik braaf ging liggen en ik daar helemaal geen zin in had... denkt hij nou werkelijk dat ik wil gaan liggen als we weer naar die bossen gaan? Tuurlijk niet, ik wilde opkijken of ik die bossen al kon zien...) en na een lange dag (ben uiteindelijk toch maar gaan liggen, het duurde zo lang tot we de eerste boompjes ook maar zagen dat ik het maar eventjes had opgegeven) kwamen we toen het al weer bijna donker werd eindelijk bij dat huis met die heerlijke tuin aan. Ik heb eerst 10 rondjes om het huis gerend voor ik ook maar naar binnen wilde gaan. Luna vond het nog maar vreemd. Zij was hier natuurlijk nog nooit geweest, dus heb ik haar maar een paar rondjes mee laten rennen om het huis om te laten zien hoe leuk het hier is. We hebben toen ook nog een spelletje tikkertje met meneer alpha gespeeld, maar volgens mij had hij er weinig zin in op dat moment, want toen hij ons tikte moesten we meteen aan de lijn. Blijkbaar vond hij al die tassen met kleren uit de auto halen dan leuker? Het zal wel aan mij liggen, misschien snap ik mensen dan toch nog steeds niet helemaal... tikkertje is toch veel leuker dan tassen opruimen?
In de volgende dagen hebben we iedere dag lekker veel gewandeld. Van mij mag dat echt altijd, van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat. Ik heb het ook iedere dag geprobeerd op het moment dat het licht werd, maar daar werden mijn alpha’s ook weer boos om. Ze vonden blijkbaar dat het om 4.45 uur nog te vroeg was om te gaan wandelen.
Toen we weer terugwaren in Nederland ging mini-alpha een dagje logeren, maar omdat ik de alpha’s zo druk bezig zag, kreeg ik al een donkerbruin vermoeden dat wij weer niet mee mochten om hem weg te brengen. Ik had uiteraard weer eens gelijk en zo werden wij achtergelaten terwijl de alpha’s in de auto stapten. Tja nu vraag ik je toch... ik vond het echt nergens op slaan. Ik dacht dat we met zijn allen een hechte roedel waren? Waarom worden Luna en ik dan zo makkelijk alleen achtergelaten? Oke, ze waren nog geen uurtje weg, maar dat doet er niet toe. Ik wilde gewoon niet alleen zijn en dat heb ik ze lekker laten merken ook. Ik zag dat mevrouw alpha haar schoenen waar ze zo trots op is heel veilig in een zakje had opgeborgen en bovenop een kast had neergelegd, nou daar zouden ze niet lang meer liggen... Ik heb ze lekker van de kast afgeplukt (kon er echt maar net bij, die kast was nog best hoog) en heb er eentje uitgehaald en ben daar maar eens lekker op gaan knabbelen. Ook mini-alpha’s speelgoed was best lekker om op te knabbelen. Om alles af te maken, heb ik ook nog een ‘cadeautje’ neergelegd... zo, dat zal ze wel leren om mij nog een keer thuis te laten terwijl ik duidelijk liet merken dat ik mee wilde.
Toen mevrouw alpha thuis kwam, was alleen mijn pret over. Ze was echt bozer dan ik had verwacht. Toen ze haar schoenen zag, moest ze ook nog huilen... dat had ik nu ook weer niet zo bedoeld, het was alleen maar als waarschuwing dat ze dit niet meer zomaar moeten doen. Ik snapte ook heel even niet waarom ik het nu ook alweer gedaan had. Ze zijn maar heel kort weggeweest. De alpha’s praten de hele tijd over ‘puberen’, ik denk dat ik die ziekte dan wel zal hebben. Uiteraard weet ik weer eens niet wat dat precies is, maar ik hoop in ieder geval dat ik er weer snel van af kom, want ik snap soms niets van mijzelf.
Om duidelijk te maken hoe boos ze waren, moest ik zelfs in de bench toen ze daarna weer wegmoesten. Normaal mocht ik samen met Luna wel los op de bank of in de mand in de huiskamer, maar nu moest ik in mijn bench ‘om te leren dat dingen stuk maken niet mag’.
Ik bedenk me net dat ik nog helemaal niet heb verteld over hoe het nu met Luna vergaat. Wat dom van mij. Dat zal dan wel komen door die pubertijd waar ik aan lijd. Luna is natuurlijk inmiddels een maandje bij ons en dat is wel zo gezellig. We spelen echt heel veel met elkaar (hoewel zij er niet altijd zin in heeft, maar dan staat ze het toch vaak toe) en slapen ook altijd samen. In het begin was ze nog heel bang. Ze durfde niet altijd mee naar die leuke winkels, maar daar help ik haar hardstikke goed bij. Als ik merk dat ze wat bang wordt, dan ga ik haa lekker knabbelen in haar nekvel en dan wordt ze weer rustig. Nu gaat het al stukken beter en is ze niet meer zo heel lang bang van mensen die ze niet kent. Ik hoop dat ze nog eens doorkrijgt hoe leuk mensen zijn, ik vind ze helemaal geweldig in ieder geval. Als ik haar nu veel meetrek naar andere mensen, dan gaat zij ze toch vast ooit ook wel eens vertrouwen? Ik hoop het maar voor haar, want ze is echt een heel lief vriendinnetje geworden. Zelfs bijna net zo lief als Daryn is (maar Daryn blijft nog wel mijn allerbeste vriendje, hij was ook mijn allereerste vriendje)
Liefs van een blijkbaar erg zieke Katey
woensdag 11 maart 2009
Misschien een vriendinnetje
Hoi hoi allemaal,
Ik weet het, ik heb al veel te lang niets van mij laten horen, maar dat is echt niet mijn schuld. Mijn alpha's hebben mij de afgelopen niet eens op snuffelafstand van die leptop gelaten. Iedere avond zaten ze achter dat gekke ding en iedere keer als ik ook maar in de buurt kwam, werd ik al weggestuurd.
En nu krijg ik eens de kans om weer eens wat van mij te laten horen, maar nu ga ik het nog niet eens over de afgelopen maanden hebben. Dat zal ik zeker binnenkort doen. Eerst wil ik wat anders kwijt. Iets wat mijn alpha's mij vanavond verteld hebben.
Meneer alpha had het gisteravond al met mevrouw alpha over een 'Saarloos', ik begreep er weinig van, ik had zelfs geen flauw idee wat dat was (zou ik het misschien kunnen eten?). Ze hadden het over opvangen en over 'asiel' (en weer vroeg ik mij af wat dat nu weer was. Ik moet blijkbaar toch nog erg veel leren).
Vanavond was ik het zat. De hele dag hebben ze het over 'Saarloos' gehad en ik wilde toch echt wel eens weten wat het was en wat er speelde. Ik heb ze neergezet en antwoorden geeist. Ik ben heel blij dat ik dit heb gedaan want het blijkt dat ik er waarschijnlijk een (tijdelijk) speelvriendinnetje bij krijg. 'Saarloos' betekent namelijk een ander soort wolfhond (een beetje zoals ik, maar dan niet Tsjechisch maar Nederlands) en ze komt misschien binnenkort een tijdje bij ons wonen omdat haar eigen alpha niet goed meer voor haar kan zorgen. Haar alpha is namelijk ziek.
Haar huidige alpha is ook al een hele tijd op zoek naar een nieuw baasje, maar tot nu toe had niemand zich aangeboden. Nu is haar alpha al zo ver dat ze er zelfs al over zat te denken om haar maar naar het asiel (begreep ik ook later dat dit een opvanghuis voor dieren is die niet meer bij hun alpha's kunnen, mogen of willen wonen... de gedachte alleen al... brrrrr) te brengen. Toen heeft meneer alpha meteen een berichtje gestuurd want hij wil natuurlijk absoluut niet dat er een hond in het asiel terecht komt (en terecht). Uiteraard was mevrouw alpha het volledig met hem eens en hebben ze vanavond met de alpha van het hondje gebeld en nu gaan we zaterdagochtend met zijn allen kennis maken met hopelijk mijn nieuwe speelkameraadje. Als dat allemaal goed gaat, komt ze zelfs misschien over een paar weekjes al bij ons in huis.
Mijn alpha's hebben wel heel duidelijk gemaakt dat ze waarschijnlijk maar tijdelijk bij ons zal wonen omdat ze waarschijnlijk naar een huis zal gaan waar zij de aandacht niet zal hoeven delen tussen haar en mij, maar ja... dat zeggen ze nu. Als ze net zo lief en speels is als ik nu hoop (en ik heb foto's gezien en ze ziet er heel lief uit) dan ga ik gewoon alles op alles zetten om haar bij mij te houden. Het lijkt me zo leuk om een viervoetig vriendinnetje te hebben. Daryn is natuurlijk nog steeds mijn beste vriendje, maar die moet bijna iedere dag naar school en dan ben ik bijna alleen. Als dat andere hondje nu hier is, kan ik daarmee spelen tot Daryn thuis komt en ook als Daryn 's avonds naar bed is.
Als mijn alpha's mij de kans geven (of zal ik weer eens bitchy gaan grommen als het me niet lukt? ;-) ) dan zal ik proberen om heel snel te laten horen hoe het is afgelopen.
Liefs,
Katey
Ik weet het, ik heb al veel te lang niets van mij laten horen, maar dat is echt niet mijn schuld. Mijn alpha's hebben mij de afgelopen niet eens op snuffelafstand van die leptop gelaten. Iedere avond zaten ze achter dat gekke ding en iedere keer als ik ook maar in de buurt kwam, werd ik al weggestuurd.
En nu krijg ik eens de kans om weer eens wat van mij te laten horen, maar nu ga ik het nog niet eens over de afgelopen maanden hebben. Dat zal ik zeker binnenkort doen. Eerst wil ik wat anders kwijt. Iets wat mijn alpha's mij vanavond verteld hebben.
Meneer alpha had het gisteravond al met mevrouw alpha over een 'Saarloos', ik begreep er weinig van, ik had zelfs geen flauw idee wat dat was (zou ik het misschien kunnen eten?). Ze hadden het over opvangen en over 'asiel' (en weer vroeg ik mij af wat dat nu weer was. Ik moet blijkbaar toch nog erg veel leren).
Vanavond was ik het zat. De hele dag hebben ze het over 'Saarloos' gehad en ik wilde toch echt wel eens weten wat het was en wat er speelde. Ik heb ze neergezet en antwoorden geeist. Ik ben heel blij dat ik dit heb gedaan want het blijkt dat ik er waarschijnlijk een (tijdelijk) speelvriendinnetje bij krijg. 'Saarloos' betekent namelijk een ander soort wolfhond (een beetje zoals ik, maar dan niet Tsjechisch maar Nederlands) en ze komt misschien binnenkort een tijdje bij ons wonen omdat haar eigen alpha niet goed meer voor haar kan zorgen. Haar alpha is namelijk ziek.
Haar huidige alpha is ook al een hele tijd op zoek naar een nieuw baasje, maar tot nu toe had niemand zich aangeboden. Nu is haar alpha al zo ver dat ze er zelfs al over zat te denken om haar maar naar het asiel (begreep ik ook later dat dit een opvanghuis voor dieren is die niet meer bij hun alpha's kunnen, mogen of willen wonen... de gedachte alleen al... brrrrr) te brengen. Toen heeft meneer alpha meteen een berichtje gestuurd want hij wil natuurlijk absoluut niet dat er een hond in het asiel terecht komt (en terecht). Uiteraard was mevrouw alpha het volledig met hem eens en hebben ze vanavond met de alpha van het hondje gebeld en nu gaan we zaterdagochtend met zijn allen kennis maken met hopelijk mijn nieuwe speelkameraadje. Als dat allemaal goed gaat, komt ze zelfs misschien over een paar weekjes al bij ons in huis.
Mijn alpha's hebben wel heel duidelijk gemaakt dat ze waarschijnlijk maar tijdelijk bij ons zal wonen omdat ze waarschijnlijk naar een huis zal gaan waar zij de aandacht niet zal hoeven delen tussen haar en mij, maar ja... dat zeggen ze nu. Als ze net zo lief en speels is als ik nu hoop (en ik heb foto's gezien en ze ziet er heel lief uit) dan ga ik gewoon alles op alles zetten om haar bij mij te houden. Het lijkt me zo leuk om een viervoetig vriendinnetje te hebben. Daryn is natuurlijk nog steeds mijn beste vriendje, maar die moet bijna iedere dag naar school en dan ben ik bijna alleen. Als dat andere hondje nu hier is, kan ik daarmee spelen tot Daryn thuis komt en ook als Daryn 's avonds naar bed is.
Als mijn alpha's mij de kans geven (of zal ik weer eens bitchy gaan grommen als het me niet lukt? ;-) ) dan zal ik proberen om heel snel te laten horen hoe het is afgelopen.
Liefs,
Katey
Abonneren op:
Reacties (Atom)
.JPG)