1 jaar ikke

Afgelopen vrijdag was het zover, alle alpha’s waren al een paar daagjes erg zenuwachtig en hadden het constant over ‘jarig’. Nu woon ik natuurlijk al een hele tijd met mijn roedel en heb dat woord wel vaker horen vallen en het viel mij toen altijd op dat iedereen dan heel blij is en er allemaal mensen op visite kwamen en die dan ingepakte speeltjes meenamen (een beetje net als Sinterklaas van vorig jaar, zeg maar). Nu deze keer hadden ze het constant over jarig en wezen MIJ aan!! Word ik dat dan ook, ondanks dat ik geen ‘mens’ ben? Dat zou ik toch wel erg leuk vinden. Afijn, op donderdagavond erg laat, vlak voor de alpha’s ein-de-lijk naar bed gingen (ik dacht dat er geen einde kwam aan die dag, soms maken ze het wel heel erg laat hoor… 11 uur is bedtijd, waarom houden ze zich daar nou niet aan?)) kwamen ze op mij af en begonnen mij ineens te feliciteren. Toen was ik weeer de kluts kwijt want ik was in de veronderstelling dat je dat alleen vanaf de ochtend was en niet dat dat ’s avonds al begon… het zal wel aan mij gelegen hebben.

De volgende ochtend kwam ook mini-alpha op mij af en die feliciteerde mij tenminste op het juiste tijdstip. Cadeautjes kreeg ik niet en ik werd pardoes ook gewoon, net als alle andere dagen, in mijn bench opgesloten zodat de alpha’s naar hun werk en school konden gaan. Ze waren wel extra lief voor me, dus dat was dan wel weer leuk.


Toen ’s middags de alpha’s eindelijk weer thuiskwamen, stond er zowaar visite voor MIJ voor de deur. De mama van mevrouw alpha was er en ze had voor mij en voor Luna een cadeautje voor mijn verjaardag meegenomen! Ik was dus net zo jarig als de mensen. Dat vond ik toch wel zo leuk. Ik heb een heerlijk bot van de mama gekregen en die ben ik nu nog lekker aan het peuzelen. Uiteraard ben ik later door mijn alpha’s ook nog goed verwend. Ik kan wel zeggen dat ik het een hele leuke dag vond, die wil ik wel vaker meemaken. Ik ben benieuwd wanneer de volgende keer is en hoelang dit zal duren.


Als ik dan terugkijk op mijn tijd met mijn alpha’s dan moet ik zeggen dat ik echt wel geluk heb met mijn roedel. Ze zijn allemaal zo lief voor me, ze spelen met me en ze leren mij heel veel dingen. Ze hebben mij een vriendinnetje gegeven en inmiddels hebben ze mij beloofd dat ze vanaf nu mijn stiefzusje zal zijn (geen flauw idee wat dat is, de alpha’s legden mij uit dat ze niet mijn echte zusje is, maar vanaf nu ze wel echt bij onze roedel hoort… het zal wel weer zo’n mensenterm zijn). We gaan heel vaak naar dat huis met die heeeeeele grote tuin dat bijna in de bossen ligt en ook daar schijnt iets mee te gaan gebeuren (kan iemand mij uitleggen wat in hemelsnaam ‘emigreren’ is?) en als laatste heb ik ook foto’s gezien van een supermooie auto waar Luna en ik heel veel ruimte in hebben, al is het achter een traliehekje (oke, daar zit dan een minpuntje in want volgens mij kan ik dan door dat traliehekje niet meer naast mijn beste vriend liggen als we in de auto zitten).


Tuurlijk maak ik niet altijd leuke dingen mee. Ik mag bijvoorbeeld niet altijd op de bank (hoewel meneer alpha daar wat makkelijker in is dan mevrouw alpha, van hem mag ik vaak stiekem op de bank als mevrouw alpha niet oplet, hihi), ik moet altijd in mijn bench als de alpha’s weg gaan (en dat alleen maar omdat ik gek ben op de schoenen van mevrouw alpha (hoewel dat tweede paar lang zo lekker niet was als dat eerste paar van een paar maanden geleden)), ik mag niet tegen vreemde mensen opspringen ook al weet ik dat ze vast wel aardig zijn, ik mag niet van de mensenborden snoepen en ik mag niet achter de poes aanzitten.


Toch, al met al, ik kan niet wachten wat het aankomende jaar mij zal brengen. Uiteraard zal ik proberen jullie hier zoveel mogelijk van op de hoogte te houden. Dat is momenteel niet altijd even makkelijk want zowel meneer als mevrouw alpha houden beide laptops veel te veel bezet (ze zeggen dat dat met die ‘emigratie’ te maken heeft… ik wou alleen dat ik wist wat dat betekende). Volgende week zie ik in ieder geval al mijn broertjes en zusjes weer, samen met mama. Ook mijn Zwitserse broertje zal ik eindelijk weer eens zien. Hopelijk kan ik daar een heel verslag van maken.


Liefs,
Katey